توجه: محتویات این صفحه به صورت خودکار پردازش شده و مقاله‌های نویسندگانی با تشابه اسمی، همگی در بخش یکسان نمایش داده می‌شوند.
۱دلایل ته نشست آرتمیا اورمیانا (Artemia urmiana) با تاکید بر ساختار پوسته
اطلاعات انتشار: ششمین همایش علوم و فنون دریایی، سال
تعداد صفحات: ۱۴
سیست آرتمیا نتیجه تولید مثل به روش تخم گذاری است که جنین در درون آن درمرحله گاسترولا به حالت کمون قرار می گیرد و از مهمترین اشکال تجاری آرتمیا در پرورش آبزیان می باشد. مهمترین زیستگاه آرتمیا در ایران دریاچه ارومیه است، وجود دو گروه سیست آرتمیا اورمیانا با توانایی های متفاوت در شناوری سبب گردید تا این مطالعه در جهت بررسی علل شناوری یا ته نشست سیست ها با هدف بررسی تفاوت های ساختاری سیست های شناور و ته نشین شده، تعیین نقش ضخامت لایه های پوسته در شناوری و یا ته نشست سیست ها و بررسی رابطه بین تغییرات عمق و ضخامت لایه های مختلف پوسته سیست آرتمیا اورمیانا انجام گردد. سیست های آرتمیا ارومینا بعد ازجمع آوری از سطح و بستر و جدا سازی سیست های ناسالم و عوامل زاید بری بررسی الکترومیکروسکوپی با گلوتارآلدئید و تترااکسید اسمیوم فیکس و با درصدهای مختلف اتانول و اکسید پروپیلن آبگیری و در رزین آگار 100 قالب گیری گردید، برشهای 80–70 نانومتری تهیه شده و در دو مرحله با استات اورانیل و سیترات سرب رنگ آمیزی شدند. مقایسه برش های عرضی نمونه های سطح بستر تفاوت 16 تا 5\4 میکرونی در ضخامت لایه آلوئل و 65\0 تا 5\5 میکرونی در ضخامت لایه فیبری را نشان داد. نتایج بدست آمده ضن آشکارسازی تفاوت های ساختاری قابل ملاحظه در بین دو گروه سیست ذکر شده بدلیل مطابقت تفاوت در ضخامت بویژه در لایه آلوئل با عمق قرارگیری سیست ها نشانگر نقش ضخامت این لایه ها در شناوری یا ته نشست و عمق قرارگیری سست ها است و بر خلاف تصورات قبلی در زمینه عدم ارتباط شناوری و ضخامت لایه های کوریون این نظر را که سیست ها بر اساس ضخامت لایه های مختلف کوریون بخصوص لایه آلوئل در اعماق مختلف قرار میگیرند تایید می کند.

۲میزان تاثیر اسانس مرزه (Satureja hortensis) در جلوگیری از تولید سم آفلاتوکسین در غذای آبزیان
اطلاعات انتشار: مجله علمي شيلات ايران (فارسي)، پاييز, دوره  ۲۱ , شماره  ۳ (مسلسل ۸۰)، سال
تعداد صفحات: ۸

۳اثر سمیت غذای آلوده به آفلاتوکسین B1 بر رشد، بازماندگی و برخی آنزیم های کبدی بچه ماهی ازون برون پرورشی (Acipenser stellatus)
اطلاعات انتشار: توسعه آبزي پروري (علوم زيستي)، زمستان, دوره  ۷ , شماره  ۴، سال
تعداد صفحات: ۱۱
آفلاتوکسین ها مواد شیمیایی سمی هستند که به وسیله انواع قارچ ها ((Aspergillus flavus & Aspergillus parasiticus تولید می شوندکه بطورکلی به عنوان کپک شناخته می شوند. آفلاتوکسیکوزیس بیماری است که در اکثر انواع ماهیان بر اثر تغذیه از غذای آلوده به آفلاتوکسین ها ایجاد می گردند. این مطالعه جهت کسب اطلاعات کاربردی در ارتباط با تاثیرات آفلاتوکسین B1 در موردگونه ازون برون پرورشی (Acipenser stellatus) انجام پذیرفت. بچه ماهیان ازون برون با میانگین وزن اولیه 0.12±7.90 گرم پس از عادت دهی، با تراکم 10 عدد در مخازنی با حجم 50 لیتر در شرایط یکسان برای همه تیمارها در غلظت های پیشبینی شده با مقادیر1500ppb ، 1850، 2300، 2850 و 3500 آفلاتوکسین B1 ودو شاهد در 3 تکرار بررسی شدند. تغذیه بچه ماهیان در تیمارهای آزمایشی و شاهد تا پایان آزمایش روزانه در 3 نوبت و به مدت 56 روز انجام شد. نتایج نشان دادکه افزایش میزان غلظت سم (3500ppb و 2850) علاوه بر بروز تغییرات رفتاری، تاثیر معنی داری برکارایی شاخص های رشد و تغذیه شامل درصد افزایش وزن (bw%)، بیومس نهایی، ضریب چاقی (K)، رشد روزانه (GR) و نرخ رشد ویژه (SGR) داشت (0.05>P). همچنین بیش ترین میزان تلفات در تیمار حاوی بیش ترین غلظت سم (3500ppb) که از روز 6 آغاز گردید مشاهده شد. پس از 52 روز بچه ماهیان تغذیه شده با غذای حاوی 3500ppb آفلاتوکسین B1 درصد بازماندگی کمتری (%47.50) را نسبت به تیمارهای(%57.50) 2850ppb ،(%65) 2300ppb ، (%80) 1850ppb و(%93.75%) 1500ppb داشتند، در مطالعات فاکتورهای بیوشیمیایی خون با افزایش مقدار سم در غذا تغییرات و اختلاف های آماری در میزان آنزیم های کبدی ALP, ALT, AST مشاهده شد (0.05>P).

۴اثر عصاره سرخار گل (Echinacea purpurea) بر برخی شاخص های ایمنی و بازماندگی قزل آلای رنگین کمان (Oncorhynchus mykiss) در برابر با استرپتوکوک
اطلاعات انتشار: مجله علمي شيلات ايران (فارسي)، پاييز, دوره  ۲۲ , شماره  ۳، سال
تعداد صفحات: ۱۲

۵تاثیر عوامل خطر محیطی در بروز استرپتوکوکوزیس در مزارع پرورش ماهی قزل آلای رنگین کمان (Onchorhynchus mykiss) رودخانه هراز به روش Logistic Regression
اطلاعات انتشار: مجله علمي شيلات ايران (فارسي)، پاييز, دوره  ۲۲ , شماره  ۳، سال
تعداد صفحات: ۱۵

۶بررسی میزان شیوع استرپتوکوکوزیس در ماهیان قزل الای رنگین کمان در مزارع پرورشی شرق استان مازندران (حوضه رودخانه هراز)
اطلاعات انتشار: مجله علمي شيلات ايران (فارسي)، زمستان, دوره  ۲۲ , شماره  ۴، سال
تعداد صفحات: ۱۱

۷اثرسمیت غذای آلوده به آفلاتوکسین B1 بر رشد، بازماندگی و برخی آنزیمهای کبدی بچه ماهی ازون برون پرورشی Acipenser stellatus))
اطلاعات انتشار: توسعه آبزي پروري، سال
تعداد صفحات: ۱۱
آفلاتوکسین‌ها مواد شیمیایی سمی هستند که به‏وسیله انواع قارچ‌ها ( (Aspergillus flavus & Aspergillus parasiticus تولید می‏شوندکه بطورکلی به عنوان کپک شناخته میشوند. آفلاتوکسیکوزیس بیماری است که در اکثر انواع ماهیان بر اثر تغذیه از غذای آلوده به آفلاتوکسین‌ها ایجاد می گردند. این مطالعه جهت کسب اطلاعات کاربردی در ارتباط با تاثیرات آفلاتوکسین B1 در موردگونه ازون برون پرورشی (Acipenser stellatus) انجام پذیرفت. بچه ماهیان ازون برون با میانگین وزن اولیه 12\0 ± 90\7 گرم پس از عادت دهی، با تراکم10 عدد در مخازنی با حجم 50 لیتر در شرایط یکسان برای همه تیمارها در غلظت‌های پیشبینی شده با مقادیرppb 1500، 1850، 2300، 2850و 3500 آفلاتوکسین B1 ودو شاهد در3 تکرار بررسی شدند. تغذیه بچه ماهیان در تیمارهای آزمایشی و شاهد تا پایان آزمایش روزانه در 3 نوبت و به مدت 56 روز انجام شد. نتایج نشان دادکه افزایش میزان غلظت سم (ppb3500و 2850) علاوه بر بروز تغییرات رفتاری، تاثیر معنی داری برکارایی شاخص های رشد و تغذیه شامل درصد افزایش وزن (bw%)، بیومس نهایی، ضریب چاقی(K)، رشد روزانه(GR) و نرخ رشد ویژه (SGR) داشت (05\0 > P). همچنین بیش‌ترین میزان تلفات در تیمار حاوی بیش‌ترین غلظت سم (ppb3500) که از روز 6 آغاز گردید مشاهده شد. پس از 52 روز بچه ماهیان تغذیه شده با غذای حاوی ppb3500 آفلاتوکسین B1 درصد بازماندگی کمتری (%50\47) را نسبت به تیمارهای ppb 2850 (%50\57)، ppb2300 (%65)، ppb1850 (%80) و ppb1500 (%75\93) داشتند، در مطالعات فاکتورهای بیوشیمیایی خون با افزایش مقدار سم در غذا تغییرات و اختلاف‌های آماری در میزان آنزیم–های کبدیALP,ALT,AST مشاهده شد(05\0 > P).

۸بررسی میزان شیوع استرپتوکوکوزیس در ماهیان قزل الای رنگین کمان درمزارع پرورشی شرق استان مازندران (حوضه رودخانه هراز )
اطلاعات انتشار: شيلات ايران، سال
تعداد صفحات: ۱۰
استرپتوکوکوزیس یک بیماری عفونی باکتریایی است که دراکثر مراکز تکثیر و پرورش ماهیان سردابی ( قزل آلای رنگین کمان) کشور مشاهده شده است . این بیماری دارای این قابلیت است که به شکل همه گیر مزارع ماهیان سردآبی را در اقلیم های مختلف تهدید نماید و خسارتهای اقتصادی زیادی را به صنعت آبزی پروری وارد نماید. در بروز ، گسترش و همه گیر شدن این بیماری عواملی از جمله دمای آّب ، میزان نیتریت، نیترات، آمونیوم، کدورت، اکسی‍‍ژن محلول، دبی و فلور باکتریایی نقش دارند .این مطالعه به هدف بررسی میزان آلودگی و ابتلای گروههای سنی مختلف ماهیان قزل الای رنگین کمان به استرپتوکوکوزیس درمزارع پرورشی شرق استان مازندران (حوضه رودخانه هراز ) اجرا گردید. با بکارگیری روش نمونه برداری تصادفی ، تعداد 10عدد از مزارع منتخب زیر پوشش پروژه قرار گرفت. به منظور جداسازی ، شناسایی و تشخیص بیماری ضمن بررسی علایم ظاهری ومشاهدات کلینیکی از آزمون های بیوشیمیایی و PCR استفاده شد. به این منظور، نمونه برداری از تعداد1200 عدد ماهی از 10 مزارعه منتخب، در یک بازه زمانی یک ساله وبا تناوب ماهیانه به انجام رسید. طی این تحقیق مشخص شد که 8 عدد از 175عدد بچه ماهی دارای علایم بیماری ( 6\4درصد ) و 2 عدد از 307 عدد بچه ماهی فاقد علایم بیماری (7\0 درصد) ، آلوده به باکتری استرپتوکوک بودند. از طرفی 21 عدد از 235 عدد ماهی (9\8 درصد) پرواری دارای علایم بیماری و 5 عدد از 483 عدد ماهی پرواری فاقد علایم بیماری (1 درصد) ، آلوده به باکتری استرپتوکوک بودند. باکتری استرپتوکوک جدا شده بر اساس تست های بیوشیمیایی و آزمایشات مولکولی استرپتوکوکوس یوبریس (Streptococcus Uberis) شناسایی گردید.

۹اثر عصاره سرخار گل (Echinacea purpurea) بر برخی شاخص های ایمنی و بازماندگی قزل آلای رنگین کمانOncorhynchus mykiss) در برابر با استرپتوکوک اینیایی (Streptococcus iniae)
اطلاعات انتشار: شيلات ايران، سال
تعداد صفحات: ۱۲
در این تحقیق از عصاره گیاه سرخارگل (Echinacea purpurea) به منظور ارزیابی برخی از شاخص‌های ایمنی شناسی و خونشناسی در بچه ماهیان قزل‌آلا (باوزن متوسط 16گرم و در دمای 20–14 درجه سانتیگراد) و مقاومت آنها در برابر استرپتوکوکوس اینیایی (Streptococcus iniae) استفاده گردید. سه غلظت از عصاره سرخارگل (5\0، 1 و 5\1 گرم بر کیلوگرم غذا) به جیره غذایی ماهیان مذکور اضافه شد و با گروه کنترل (جیره فاقد سرخارگل) به مدت 60 روز مورد ارزیابی قرار گرفت. شاخص‌های مورد بررسی شامل تغییرات اجزا کمپلمان (C3، C4)، رادیکال آزاد اکسیژن، لیزوزیم، تعداد گلبولهای سفید، درصد لنفوسیت، مونوسیت و نوتروفیل بوده و در انتهای کار نیز آلوده کردن با باکتری استرپتوکوکوس اینیایی انجام و درصد بقا و ماندگاری ماهیان مورد آزمایش، ارزیابی گردید. نتایج نشان داد که مقادیرC3 ، لیزوزیم، رادیکال آزاد اکسیژن، تعداد کل گلبولهای سفید و درصد نوتروفیل پس از 60 روز افزایش معنی‌داری در تیمارهای حاوی سرخارگل نسبت به گروه کنترل داشته (05\0P ) و غلظتهای بالاتر (5\ 1گرم) آن نیز نتایج بهتری داشت. روند افزابشی C4 و مونوسیت چشمگیر نبوده و در واقع دارای اختلاف معنی‌دار نبوده اند. آلوده کردن ماهیان مورد آزمایش با باکتری فوق الذکر، مشخص شد که ماهیان دریافت کننده عصاره سرخارگل (5\1 گرم) دارای ماندگاری 11\91 درصد بوده، در صورتی که در گروه کنترل این میزان 44\44 درصد بوده است. نتیجه‌گیری کلی آنکه گیاه مورد استفاده دارای اثرات تقویت کننده بر سیستم ایمنی ذاتی بوده و غلظت‌های بالاتر آن (5\1 گرم) نتایج بهتری به همراه دارد. ضمنا می‌توان ادعا نمود استفاده از عصاره سرخارگل (5\1 گرم بر کیلوگرم غذا) باعث افزایش مقاومت بچه ماهیان قزل‌آلا در برابر استرپتوکوکوزیس شده و می‌توان از آن به عنوان محرک ایمنی در جیره غذایی استفاده نمود.

۱۰اثر عصاره سرخار گل (Echinacea purpurea) بر برخی شاخص های ایمنی و بازماندگی قزل آلای رنگین کمانOncorhynchus mykiss) ) در برابر با استرپتوکوک
اطلاعات انتشار: مجله علمي شيلات ايران، بيست و دوم،شماره۳(پياپي ۸۴)، پاييز ، سال
تعداد صفحات: ۱۲
در این تحقیق از عصاره گیاه سرخارگل (Echinacea) به منظور ارزیابی برخی از شاخص های ایمنی شناسی و خونشناسی در بچه ماهیان قزل آلا (باوزن متوسط 16گرم و در دمای 20–14 درجه سانتیگراد) و مقاومت آنها در برابر استرپتوکوکوس اینیایی (Streptococcus iniae) استفاده گردید. سه غلظت از عصاره سرخارگل (5\0، 1 و 5\1 گرم بر کیلوگرم غذا) به جیره غذایی ماهیان مذکور اضافه شد و با گروه کنترل (جیره فاقد سرخارگل) به مدت 60 روز مورد ارزیابی قرار گرفت. شاخص های مورد بررسی شامل تغییرات اجزا کمپلمان (C3، C4)، رادیکال آزاد اکسیژن، لیزوزیم، تعداد گلبولهای سفید، درصد لنفوسیت، مونوسیت و نوتروفیل بوده و در انتهای کار نیز آلوده کردن با باکتری استرپتوکوکوس اینیایی انجام و درصد بقاء و ماندگاری ماهیان مورد آزمایش، ارزیابی گردید. نتایج نشان داد که مقادیرC3 ، لیزوزیم، رادیکال آزاد اکسیژن، تعداد کل گلبولهای سفید و درصد نوتروفیل پس از 60 روز افزایش معنی داری در تیمارهای حاوی سرخارگل نسبت به گروه کنترل داشته (05\0P) و غلظتهای بالاتر (5\ 1گرم) آن نیز نتایج بهتری داشت. روند افزابشی C4 و مونوسیت چشمگیر نبوده و در واقع دارای اختلاف معنی دار نبوده اند. آلوده کردن ماهیان مورد آزمایش با باکتری فوق الذکر، مشخص شد که ماهیان دریافت کننده عصاره سرخارگل (5\1 گرم) دارای ماندگاری 11\91 درصد بوده، در صورتی که در گروه کنترل این میزان 44\44 درصد بوده است. نتیجه گیری کلی آنکه گیاه مورد استفاده دارای اثرات تقویت کننده بر سیستم ایمنی ذاتی بوده و غلظت های بالاتر آن (5\1 گرم) نتایج بهتری به همراه دارد. ضمنا می توان ادعا نمود استفاده از عصاره سرخارگل (5\1 گرم بر کیلوگرم غذا) باعث افزایش مقاومت بچه ماهیان قزل آلا در برابر استرپتوکوکوزیس شده و می توان از آن به عنوان محرک ایمنی در جیره غذایی استفاده نمود. purpurea

۱۱تاثیر جیره و بسترهای مختلف بر رشد و تکثیر کرم خاکی (Eisenia fetida) به منظور استفاده در آبزی پروری
اطلاعات انتشار: مجله علمي شيلات ايران، بيست و چهارم،شماره۳(پياپي ۹۲)، پاييز ، سال
تعداد صفحات: ۸
کرم خاکی یکی از غذاهای زنده در صنعت آبزی پروری است که در دهه های اخیر توجه زیادی به آن شده است. با توجه به ارزش غذایی آن، با به کاربردن این ماده غذایی امکان بهینه سازی روند رشد، ماندگاری و زودرس نمودن بلوغ در پیش مولدین آبزیان پرورشی وجود خواهد داشت. پژوهش حاضر به بررسی تاثیر بسترهای مختلف بر رشد و تکثیر کرم خاکیEisenia) fetida) به منظور کاربرد در تغذیه آبزیان پرورشی پرداخته که با هفت تیمار (سه تکرار در هر تیمار) در قالب طرح کاملاً تصادفی، در شرایط کنترل شده گلخانه و با استفاده از جعبه های چوبی طی 4 ماه طراحی و اجرا گردید. تیمارهای آزمایشی عبارت بودند از : 1) 100%کود گاوی (شاهد)، 2)70%کودگاوی+ 30% خاک اره چوب، 3) 60%کودگاوی +30% خاک اره چوب +10% پودر یونجه، 4) 60% کودگاوی+ 30% خاک اره چوب +10% سبوس گندم، 5) 60% کودگاوی+30% خاک اره چوب + 10% سبوس برنج، 6) 60% کودگاوی+ 30% خاک اره چوب +10% خاک و 7) 65%کودگاوی + 30% خاک اره چوب + 5 % ماسه ریز. در پایان آزمایش، تعداد و وزن کرم های بالغ و نابالغ و تعداد پیله در هر جعبه دقیقاً شمارش و توزین گردید. نتایج آزمایش نشان داد در تیمار(70% کود گاوی +30% خاک اره چوب) تعداد کرم بالغ، تعداد و وزن کل کرم ها افزایش معنی داری یافت(p0\05) اما تعداد پیله ها تفاوت معنی داری با گروه شاهد نداشت. بسترهای حاوی پودر یونجه، سبوس گندم یا سبوس برنج اختلاف معنی داری از نظر تعداد و وزن کل کرم نسبت به گروه شاهد نداشتند. تیمار حاوی خاک تاثیر معنی داری بر تعداد و وزن کل کرم و تعداد پیله ها نداشت، اگرچه تعداد کرم بالغ کاهش معنی داری یافت (p0\05). تیمارحاوی ماسه موجب افزایش بیش از دو برابری تعداد کرم بالغ، تعداد و وزن کل کرم و همچنین تعداد پیله ها شد (p0\05). در این آزمایش از میان بسترهای آزمایشی، دو تیمار (65%کودگاوی+ 30% خاک اره چوب + 5 % ماسه) و (70%کودگاوی +30% خاک اره چوب) به ترتیب مناسب ترین بسترها از نظر تعداد کل(بالغ و نابالغ)، وزن کل کرم و همچنین تعداد پیله کرم خاکی (Eisenia fetida) بودند و نسبت به بستر کودگاوی برتری نشان دادند.
نمایش نتایج ۱ تا ۱۱ از میان ۱۱ نتیجه