توجه: محتویات این صفحه به صورت خودکار پردازش شده و مقاله‌های نویسندگانی با تشابه اسمی، همگی در بخش یکسان نمایش داده می‌شوند.
۱وضعیت آلودگی به ویروس ایدز، هپاتیت B و C در کارکنان آزمایشگاه های مراکز آموزشی درمانی شهر کرمانشاه (1381)
اطلاعات انتشار: مجله دانشگاه علوم پزشكي كرمانشاه (بهبود)، زمستان, دوره  ۷ , شماره  ۴ (پیاپی ۱۹)، سال
تعداد صفحات: ۶
سابقه و هدف: بیماری های منتقل شونده از طریق خون و ترشحات بیماران برای کارکنان آزمایشگاه ها که در تمام مراحل کاری در معرض انواع عوامل بیماری زا هستند، همواره یک خطر شغلی محسوب می شود و میزان واقعی شیوع آن دقیقا مشخص نیست. هدف این مطالعه بررسی سرواپیدمیولوژیک آلودگی به  HIV، HBV و HCV  در کارکنان آزمایشگاه های مراکز آموزشی درمانی دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه می باشد.مواد و روش ها: این مطالعه به صورت توصیفی – مقطعی در سه ماهه  اول سال 1381 در بین 110 نفر از کارکنان آزمایشگاه های این دانشگاه انجام شد .همزمان با نمونه گیری پرسشنامه ای در خصوص سابقه بلع خون یا سرم، تماس با سر سوزن یا اجسام مشابه، بیمار شدن به دلیل آلودگی محیط کار و سابقه انجام واکسیناسیون برای هر نفر تکمیل شد و در نهایت آزمایش  HbsAg، HCV–Ab و HIV–Ab روی هر نمونه با روش ELISA انجام شد.یافته ها: 3.3 درصد از کارکنان این آزمایشگاه ها HbsAg مثبت بودند. هیچ موردی از مثبت شدن HCV–Ab دیده نشد و در خصوص HIV–Ab نیز یک نمونه با روش ELISA مثبت بود که آزمایش تایید آن با روش وسترن بلات منفی گزارش شد. 57.2% از جمعیت مورد مطالعه سابقه ورود خون یا سرم را به دهان داشتند و 66.4% نیز سابقه تماس با سر سوزن را مثبت ذکر کردند. 23.5% نیز سابقه ابتلا به بیماری های عفونی از جمله تیفوئید، تب مالت، شیگلوز و سل را در طول دوران کاری در آزمایشگاه ذکر کردند.بحث: یافته های این مطالعه با درصد موارد مثبت HbsAg در جامعه عادی ایران تطابق دارد (3.3 درصد در مقابل 3.5درصد) که می تواند بیانگر نتایج مثبت واکسیناسیون کارکنان آزمایشگاه ها علیه هپاتیت B باشد. همچنین مشخص شد که خطر ابتلا به عفونت های اکتسابی در آزمایشگاه با افزایش سابقه کار افزایش می یابد که ممکن است ناشی از تماس مداوم با مواد بالقوه خطرناک باشد؛ لذا دستورالعمل های ایمنی در آزمایشگاه و رعایت آن ها از سوی کارکنان از جمله استفاده از دستکش و ماسک در حین کار، عدم استفاده از پی پت و ... می باید مورد توجه جدی قرار گیرد.

۲بررسی حساسیت ضدمیکروبی آنتی ‌بیوتیک ‌های مورد استفاده در درمان عفونت ادراری ناشی از اشیرشیاکولی در کودکان به روش E–test و مقایسه‌ آن بادیسک دیفیوژن
اطلاعات انتشار: مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي زنجان، تابستان, دوره  ۱۷ , شماره  ۶۷، سال
تعداد صفحات: ۱۰
زمینه و هدف: عفونت ادراری یکی از شایع ‌ترین عفونت ‌های باکتریال در سنین کودکی است که می ‌تواند منجر به عوارض جدی مثل نارسایی مزمن کلیه و افزایش فشار خون شود. مصرف به‌ جا و یا نابه ‌جای آنتی‌ بیوتیکی ‌ها منجر به بروز مقاومت میکروب‌ ها می‌شود. هدف از این مطالعه تعیین حساسیت ضد میکروبی (MIC) آنتی‌ بیوتیک ‌های مورد استفاده در درمان عفونت ادراری ناشی ازE.coli در کودکان به روش E–test بود.روش بررسی: این مطالعه به روش توصیفی با نمونه‌ گیری غیر تصادفی آسان بر روی 87 نمونه سوش E.coli ادراری از بیماران مبتلا به عفونت ادراری انجام شد. MIC هر آنتی‌ بیوتیک با روش E–test تعیین گردید و به منظور طبقه‌ بندی از معیار کمیته‌ ملی استاندارد ‌های آزمایشگاهی آمریکا استفاده گردید.یافته ‌ها: از میان 87 بیمار، 57 نفر (5\65 درصد) دختر و 30 نفر (5\34 درصد) پسر بودند. میانگین سنی پسران 41 ماه و دختران 61 ماه بود MIC.( P=0.05 )صدک  50 و 90 هر آنتی ‌بیوتیک به ترتیب در مورد آمپی ‌سیلین 256 و 256، آمیکاسین 8\4 و 5\1، جنتامایسین 32 و 38\0، نالیدیکسیک اسید 256 و 5\1، سفتریاکسون 32 و 023\0، سفکسیم 256 و 19\0 و کوتریموکسازول 32 و 32 بود. حساسیت ضد میکروبی در برابر آمپی‌سیلین 8\21 درصد، آمیکاسین 92 درصد، جنتامایسین 5\75 درصد، سفتریاکسون 4\72 درصد، سفکسیم 5\65 درصد، نالیدیکسیک اسید 4\64 درصد و کوتریموکسازول 4\41 درصد بود.نتیجه ‌گیری: به طور کلی مقاومت آنتی‌ بیوتیکی در این مطالعه بالا بود. کمترین مقاومت مربوط به آنتی ‌بیوتیک آمیکاسین بود. پیشنهاد می ‌گردد با توجه به افزایش قابل توجه و روز افزون مقاومت E.coli به آمپی ‌سیلین وکوتریموکسازول در کودکان، در مورد استفاده از آن‌ ها به عنوان درمان تجربی تجدید نظر گردد و همچنین به‌ جای آن‌ ها از آنتی ‌بیوتیک‌ های آمیکاسین و جنتامایسین و با اثر کمتر سفتریاکسون، سفکسیم و نالیدیکسیک اسید در درمان عفونت ادراری در کودکان استفاده گردد. 
نمایش نتایج ۱ تا ۲ از میان ۲ نتیجه