توجه: محتویات این صفحه به صورت خودکار پردازش شده و مقاله‌های نویسندگانی با تشابه اسمی، همگی در بخش یکسان نمایش داده می‌شوند.
۱جا اندازی بسته و تثبیت شکستگی های تنه استخوان ران با استفاده از پیچهای شانز
اطلاعات انتشار: مجله علمي دانشگاه علوم پزشکي و خدمات بهداشتي درماني همدان، زمستان, دوره  ۱۴ , شماره  ۴ (مسلسل ۴۶)، سال
تعداد صفحات: ۷
مقدمه و هدف: روش استاندارد درمان شکستگی های شفت فمور جااندازی بسته و تثبیت با IM Rod اینترلاک می باشد ولی در اغلب مراکز ارتوپدی کشور ما، به دلیل سختی روشهای موجود و نیاز به تختهای مخصوص اغلب از جااندازی باز که پر عارضه تر از روش جااندازی بسته می باشد، استفاده می شود. با توجه به اهمیت این شکستگیها هدف از این مطالعه ارایه روشی جدید و نسبتا ساده جهت جااندازی بسته این شکستگیها با استفاده از پیچ های شانز می باشد.روش کار: در این مطالعه آینده نگر از نوع Case Series، 30 بیمار با شکستگی شفت فمور، روی تخت رادیولوسنت معمولی و در پوزیشن لاترال، با کمک پیچ های شانز تحت جااندازی بسته و تثبیت با IM Rod اینترلاک قرار گرفتند و بطور متوسط بمدت یک سال پیگیری شدند.نتایج: با این روش در 93.33 درصد موارد جااندازی بسته حاصل شد. متوسط زمان لازم برا جااندازی در 48 ساعت اول 9.23 دقیقه و بعد آن 19.7 دقیقه بود (P<0.05). بین مقدار وزنه برای کشش اسکلتال و زمان جااندازی نیز ارتباط معنی داری وجود داشت، بطوریکه با وزنه 5 کیلوگرم این زمان 19.16 و با حداکثر مقدار مجاز، 10.29 دقیقه بود %13 .(P<0.05). بیماران دفرمیتی والگوس 5 تا 10 درجه، 33% چرخش غیر طبیعی رو به خارج اندام به میزان 5 تا 15 درجه و 37% کوتاهی حداکثر 1 تا 3 سانتیمتر داشتند. میزان عفونت، نیاز به تزریق خون و گرفت استخوانی صفر بود.نتیجه نهایی: استفاده از پیچ های شانز یک روش بسیار کارآمد برای جااندازی بسته شکستگی های شفت فمور بوده و عوارض آن از سایر روشهای جااندازی بسته کمتر و یا مشابه می باشد. در صورت انجام جراحی در 48 ساعت اول یا اعمال کشش اسکلتال به میزان نزدیک به حداکثر مقدار مجاز (15% وزن بدن) موفقیت این روش بالاتر خواهد بود.

۲درمان ناپایداری قدامی شانه به روش Inside–to–Out
اطلاعات انتشار: مجله علمي دانشگاه علوم پزشکي و خدمات بهداشتي درماني همدان، زمستان, دوره  ۱۶ , شماره  ۴ (مسلسل ۵۴)، سال
تعداد صفحات: ۷
مقدمه و هدف: مفصل شانه شایع ترین مفصل بدن است که دچار دررفتگی میشود. روشهای مختلف جراحی جهت درمان دررفتگی های مکرر شانه شرح داده شده است و به مرور زمان تغییرات مختلفی در تکنیکهای جراحی آن اعمال شده است. این مطالعه با هدف تعیین نتایج جراحی دررفتگی قدامی مکرر شانه به روش بنکارت تغییر یافته انجام شد.روش کار: در این مطالعه Case Series از خرداد 84 تا آذر 86 بیست بیمار تحت عمل جراحی به روش بنکارت تغییر یافته قرار گرفتند و به مدت حداقل 18 ماه پیگیری شدند. نتایج بدست آمده با استفاده از روشهای آماری توصیفی و استنباطی بررسی تجزیه و تحلیل گردیدند.نتایج: %85 شرکت کنندگان مرد و %15 زن با میانگین سنی 7\24 (46–14) سال بودند. متوسط تعداد دررفتگی قبل از جراحی در بیماران 6 مورد بود (از 3 تا 11 عدد). در طی پیگیری، دو مورد عود دررفتگی مشاهده شد. میانگین امتیازRowe ،94  بود. عفونت و عوارض نورولوژیک مشاهده نشد. محدودیت روتاسیون خارجی به طور متوسط 5 درجه بود.نتیجه نهایی: با توجه به نتایج بدست آمده و تطابق با سایر مطالعات، روش جراحی بنکارت تغییر یافته می تواند به عنوان روشی مناسب در درمان دررفتگی عادتی قدامی شانه مطرح باشد.

۳جااندازی بسته شکستگی های تنه تیبیا با کمک پایه کنار تخت، هنگام کارگذاری میله داخل کانال روی تخت معمولی
اطلاعات انتشار: مجله پزشکي دانشگاه علوم پزشكي تبريز، فروردين و ارديبهشت, دوره  ۳۴ , شماره  ۱، سال
تعداد صفحات: ۵
زمینه و اهداف: شکستگی های تنه تیبیا امروزه یکی از شایعترین شکستگی ها می باشند. درمان انتخابی این شکستگی ها جااندازی بسته و تثبیت با میله داخل کانال (IM Rod) اینترلاک می باشد که بدلیل سختی انجام آن در همه مراکز امکان جااندازی بسته وجود نداشته و لذا از روش جااندازی باز استفاده می شود. هدف مطالعه حاضر ارائه روشی آسان برای جااندازی بسته این شکستگی ها می باشد.مواد و روش ها: در این مطالعه آینده نگر از نوع تجربی، 30 بیمار با شکستگی تنه تیبیا تحت جااندازی بسته و تثبیت با میله داخل کانال اینترلاک روی تخت معمولی با کمک پایه (Post) کنار تخت قرار گرفتند. بیماران بمدت یکسال از نظر میزان جوش خوردگی، حرکت مفاصل، عفونت، راستای اندام، بازگشت به سطح فعالیت قبلی و توانائی استفاده از توالت ایرانی پی گیری شدند.یافته ها: متوسط سنی بیماران 32.30±11.70 سال بود. متوسط زمان عمل در گروهی که در 48 ساعت اول عمل شدند 62.7±13.5 دقیقه و در گروهی که بعد از 48 ساعت عمل شدند 68±15.62 دقیقه بود. سه مورد دچار محدودیت فلکشن زانو شدند. آسیب عصبی، عروقی و عفونت عمقی مشاهده نشد. زمان شروع جوش خوردگی بطور متوسط 5.93±1.45 هفته بود و بازگشت به فعالیتهای عادی بعد از 9.83±2.13 هفته میسر شد. تاخیر در جوش خوردن در 10% موارد، کوتاهی در 10% و چرخش غیرطبیعی در 16.7%موارد وجود داشت.نتیجه گیری: میزان موفقیت روش بکار گرفته در جااندزی شکستگی ها 100% بود و نتایج آن مشابه سایر روشهای جااندازی بسته می باشد. یک مورد بدلیل محدودیت فلکشن زانو قادر به استفاده از توالت ایرانی نشد که این امر باعث نارضایتی وی گردید. میزان چرخش غیرطبیعی و کوتاهی در حدی نبودند که باعث مشکل در عملکرد اندام شوند. نهایتا 96.7% بیماران قادر به انجام فعالیتهای قبل از شکستگی بوده و از نتیجه عمل راضی بودند. پایه کنار تخت یک روش بسیار موثر برای جااندازی بسته شکستگی های تنه تیبیا بوده و برای کسب نتایج مطلوب باید اهمیت حصول دامنه حرکتی کامل زانو و مچ پا بطور موکد با بیماران بحث شود.

۴جاانداری بسته و تثبیت شکستگی های تنه استخوان ران با استفاده از پیچهای شانز
اطلاعات انتشار: مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي و خدمات درماني همدان، سال
تعداد صفحات: ۷
نمایش نتایج ۱ تا ۴ از میان ۴ نتیجه