توجه: محتویات این صفحه به صورت خودکار پردازش شده و مقاله‌های نویسندگانی با تشابه اسمی، همگی در بخش یکسان نمایش داده می‌شوند.
۱شیوع حلقی استرپتوکوکوس بتاهمولیتیک گروه A در کودکان دبستانی شهر زاهدان در سال1380
اطلاعات انتشار: مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي زنجان، تابستان, دوره  ۱۳ , شماره  ۵۱، سال
تعداد صفحات: ۶
زمینه و هدف: فارنژیت و عارضه مهم رماتیسم قلبی ناشی از عفونت با استرپتوکک بتاهمولیتیک گروه A ، یکی از مشکلات عمده بهداشتی ـ درمانی کودکان می‌باشد. از آنجایی که حاملین این باکتری نقش موثری در انتشار عفونت در خانواده و مدرسه دارند و با توجه به مواردی که از مقاومت دارویی مشاهده شده است، این مطالعه جهت تعیین شیوع نسبی کلونیزاسیون حلقی استرپتوکک گروه A در کودکان دبستانی شهر زاهدان و تعیین مقاومت دارویی آن در سال 1380 انجام شد.روش بررسی: از گلوی 555 دانش آموز دختر و پسر سالم (بدون علاومت فارنژیت) دبستان‌های ابتدایی سطح شهر که به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای و طبقه‌‌ای انتخاب شده بودند، طی فصل زمستان با سواپ استریل نمونه برداری شد و پس از کشت در محیط بلاد ـ آگار و جدا سازی باکتری، آزمایش حساسیت ضد میکروبی انجام شد. نتایج با استفاده از آمار توصیفی و تحلیلی (آزمون کای دو) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: شیوع حلقی استرپتوکوک بتا همولیتیک A 1\10 درصد (56 نفر) تعیین شد. میزان کلونیزاسیون در دختران (17\10 درصد) کمی بیشتر از پسران (10درصد) بود. اگر چه میزان شیوع این باکتری در پایه های آموزشی با هم تفاوت داشته است (پایه اول 3\16 درصد، پایه دوم 2\7 درصد، پایه سوم 10 درصد، پایه چهارم 3\6 درصد و پایه پنجم 8\10 درصد)، ولی آزمون کای دو اختلاف آماری معنی‌داری نشان نداد. تمامی سوش‌های به دست آمده نسبت به سه آنتی بیوتیک پنی سیلین، اریترومایسین و سفیکسیم حساس بودند. نتیجه‌گیری: نتایج حاصل بیان‌گر لزوم توجه به مسابل بهداشتی کودکان و تدوین برنامه های پیشگیری و کنترل بیماری‌های ناشی از استرپتوکک بتاهمولیتیک گروه A و عوارض مهم ناشی از آن می باشد. 

۲مقایسه سه نوع کشت سلولی برای تکثیر و نگهداری توکسوپلاسما گوندی در آزمایشگاه و تولید DNA
نویسنده(ها):
اطلاعات انتشار: مجله تحقيقات علوم پزشكي زاهدان (طبيب شرق) zahedan journal of research in medical sciences، تابستان, دوره  ۶ , شماره  ۲، سال
تعداد صفحات: ۱۰
زمینه و هدف: توکسوپلاسما گوندی یکی از شایعترین تک یاخته های انگلی انسان و حیوان در تمام کشورهای دنیا است که به موازات اشاعه بیماری ایدز در دو دهه اخیر مورد توجه بیشتری قرار گرفته و نیاز به مطالعات بیشتری دارد. برای مطالعات سلولی مولکولی این تک یاخته کشت سلولی مناسب مورد نیاز ضروری است و این مطالعه به منظور انتخاب کشت سلولی مناسب انجام شد. مواد و روش کار: تعداد 3 رده سلولی مختلف HEL، MRC5 و HFF به طور مقایسه ای با کشت 2 استرین از فنوتیپهای مختلف یعنی RH و Beverley در شرایط یکسان مورد مطالعه قرار گرفتند.یافته ها: بر اساس نتایج، میزان زنده بودن تاکی زوییت های استرین RH حاصل از کشت HFF بیشتر از محصول کشتهای دو نوع کشت سلولی دیگر بود. pH محیط در فلاسکهای کشت HFF در مورد هر دو استرین انگل پایدار تر از کشتهای آنها در محیطهای کشت سلولی HEL و MRC5 بود و کمتر تمایل به اسیدی شدن داشت. تعداد انگل بدست آمده از کشت استرین RH نسبت به استرین Beverley در هر سه نوع کشت سلولی بیشتر بود. تکثیر استرین Beverley در کشت سلولی HFF تعداد انگل بیشتری را در مقایسه با دو نوع کشت دیگر حاصل نمود. مقدار کل DNA بدست آمده از انگل های حاصل از فلاسکهای کشت RH 31 تا 33 میکروگرم به ازای هر فلاسک کشت سلولی و در مورد استرین Beverley، 20 تا 25 میکروگرم بدست آمد.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که در مجموع کشت سلولی HFF برای استفاده در آزمایشگاههای تشخیصی و تحقیقاتی و برای مطالعات سلولی مولکولی فنوتیپهای مختلف توکسوپلاسما گوندی مناسبتر از دو نوع کشت دیگر است.

۳مقایسه و ارزیابی تولید پروتئین های دفعی – ترشحی پروتواسکولکس اکینوکوکوس گرانولوزوس در محیط های کشت RPMI ،DMEM و PBS غنی شده با گلوکز
اطلاعات انتشار: مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي زنجان، بهار, دوره  ۱۹ , شماره  ۷۴، سال
تعداد صفحات: ۱۰
زمینه و هدف: تهیه آنتی ژن مناسب از موضوعات مهم در زمینه تشخیص سرولوژیک هیداتیدوز می باشد. پژوهشگران با کشت کوتاه مدت پروتواسکولکس ها در چند محیط مختلف توانسته اند به آنتی ژن ها دفعی – ترشحی دسترسی پیدا کنند. با این حال تاکنون مقایسه ای در خصوص میزان تولید این آنتی ژن ها در محیط های مختلف انجام نشده است. در این پژوهش، میزان تولید پروتئین های (آنتی ژن های) دفعی – ترشحی از طریق کشت کوتاه مدت پروتواسکولکس ها در محیط هایRPMI ،DMEM  و PBS غنی شده با گلوکز مورد مطالعه قرار گرفتند.روش بررسی: برای تهیه پروتئین های دفعی – ترشحی، پروتواسکولکس های اکینوکوکوس در محیط های RPMI، DMEM وPBS  غنی شده با گلوکز به مدت 72 ساعت کشت داده شدند. پس از تغلیظ و سنجش پروتئین های تولید شده، به منظور شناسایی اجزای مختلف آن ها، با روش SDS–PAGE الکتروفورز شدند. داده ها از طریق آزمون های آماری آنالیز واریانس یک طرفه و توکی تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: میانگین غلظت پروتئین های دفعی – ترشحی در زمان 24 ساعته کشت در محیط  PBS (16.8 میکروگرم در میلی لیتر) نسبت به RPMI (7.4 میکروگرم در میلی لیتر) و DMEM (10.3 میکروگرم در میلی لیتر) به طور معنی داری بیشتر بود (P<0.05)، در حالی که این تفاوت بین غلظت پروتئین های دفعی – ترشحی در محیط  RPMIوDMEM  مشاهده نشد. پروتئین های دفعی – ترشحی به دست آمده از محیط  PBSبه 12 باند اصلی و محیط های  RPMIو DMEM هر کدام به 14 باند اصلی در محدوده وزن ملکولی 16 تا 67 کیلودالتون تفکیک شدند.نتیجه گیری: برای تهیه پروتئین های دفعی– ترشحی پروتواسکولکس، محیط PBS غنی شده با گلوکز نسبت به دو محیط دیگر مناسب تر است. حداکثر زمان مناسب برای تولید این پروتئین ها، تا 48 ساعت بعد از کشت اولیه پروتواسکولکس ها می باشد.

۴اثر مورفین بر لیشمانیوز جلدی در موش BALB\C
اطلاعات انتشار: بيماريهاي عفوني و گرمسيري ايران، پاييز, دوره  ۱۴ , شماره  ۴۶، سال
تعداد صفحات: ۷
سابقه و هدف: لیشمانیوز جلدی بیماری عفونی است که ضایعات مزمن ایجاد می کند و درمان کاملا مطلوبی ندارد. استفاده از درمان موضعی به سبب سمیت کمتر، حایز اهمیت است. اثر ایمونومودولاتوری مورفین از سالها قبل شناخته شده و شواهد زیادی نشان می دهد اپیوییدها به عنوان اعضا خانواده سایتوکین ها، تنظیم کننده سیستم ایمنی و پاسخ التهابی می باشند. هدف از این مطالعه، تعیین اثر مورفین به عنوان یک ایمونومودولاتور در فرایند بهبود لیشمانیوز جلدی در موش های BALB\C است.روش کار: 40 سر موش BALB\C به پنج گروه 8 تایی (A, B, C, D, E) تقسیم و به هر یک از آنها تعداد 2.5×106 پروماستیگوت لیشمانیا ماژور در ناحیه قاعده دم تزریق زیر جلدی گردید. گروه A و B بترتیب بعد از هفته اول و پنجم تلقیح تحت درمان مورفین موضعی قرار گرفتند، به همان ترتیب گروه C و D تحت درمان با مورفین داخل صفاقی قرار گرفتند و گروه E (گروه کنترل) هیچ درمانی دریافت نکردند. سپس قطر ضایعات پوستی هفته ای یک بار بوسیله Vernier–caliper اندازه گیری شد.یافته ها: اندازه ضایعات پوستی در همه موش های BALB\C دریافت کننده مورفین و گروه کنترل افزایش نشان داد. قطر متوسط ضایعات در هفته پنجم اندازه گیری، به وضوح بزرگتر از هفته اول بود. متوسط اندازه ضایعات بین گروه های موش های دریافت کننده مورفین در مقایسه با گروه کنترل اختلاف معنی داری نشان نداد.نتیجه گیری: استفاده مورفین موضعی و داخل صفاقی هیچکدام تاثیری در بهبود ضایعات ناشی از لیشمانیا ماژور در موش های BALB\C نداشت. مطالعات دیگری با دوزهای دیگر مورفین و استفاده از موش های سایر سوش ها غیر از BALB\C مثل موش های سفید سوری و هامستر ممکن است نتایج متفاوتی بدست دهد.

۵شناسایی ژنوتیپ ایزوله های کیست هیداتیک در استان زنجان با استفاده از روش PCR–RFLP
اطلاعات انتشار: مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي زنجان، فروردين و ارديبهشت, دوره  ۲۱ , شماره  ۸۴، سال
تعداد صفحات: ۹
زمینه و هدف: بیماری کیست هیداتیک یکی از مهم ترین بیماری های مشترک بین انسان و دام در بسیاری از نقاط دنیا است که توسط مرحله لاروی اکینوکوکوس گرانولوزوس اتفاق می افتد. شناسایی ژنوتیپ های مختلف ایزوله های انگل، میزبانان مرتبط و مسیرهای انتقال آن ها حایز اهمیت است. تاکنون تعداد 10 ژنوتیپ مختلف (G1–G10) بر پایه آنالیز مارکرهای ژنتیکی هسته و میتوکندری در مناطقی از جهان و ایران توصیف شده است. این مطالعه با هدف تعیین ژنوتیپ ایزوله های حیوانی و انسانی کیست هیداتیک در استان زنجان انجام شد.روش بررسی: تعداد 86 نمونه شامل 49 نمونه گوسفندی، 28 نمونه گاوی از کشتارگاه و 9 نمونه انسانی کیست هیداتیک از بیمارستان های استان زنجان جمع آوری شد. پس از استخراج DNA ژنومی، ناحیه rDNA–ITS1 توسط PCR تکثیر و محصول به دست آمده با روش PCR–RFLP آنالیز گردید.یافته ها: اندازه قطعه ITS1 تکثیر یافته حدود1000bp به دست آمد. الگوهای قطعات به دست آمده از محصول PCR ناحیه rDNA–ITS1 بعد از برش با آنزیم های Msp1, Rsa1, Alu1 و Taq1 نشان داد که تمامی نمونه ها منطبق با استرین شایع گوسفندی هستند.نتیجه گیری: در این منطقه، استرین غالب اکینوکوکوس گرانولوزوس در دام ها و انسان همانند سایر مناطق مطالعه شده ایران، ژنوتیپ G1 یا همان استرین شایع گوسفندی است.

۶شناسایی گونه‌های کاندیدا در بیماران مبتلا به ولوواژینیت کاندیدایی و ارتباط آن با علایم بالینی متفاوت
اطلاعات انتشار: مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي و خدمات درماني استان زنجان، سال
تعداد صفحات: ۱۵
زمینه و هدف: عفونت‌های کاندیدایی از مهمترین و شایع‌ترین عوامل ولوواژینیت در زنان است. با توجه به تفاوت??های اشکال بالینی کاندیدیازیس و احتمال ارتباط گونه‌های مختلف کاندیدا، این مطالعه به?منظور شناسایی دقیق گونه?های کاندیدای جدا شده از بیماران با استفاده از روش‌های کشت و آنالیز مولکولی طراحی گردید. روش بررسی: در این مطالعه توصیفی تحلیلی 350 بیمار مشکوک به ولوواژینیت با علایم بالینی متفاوت مورد بررسی قرار گرفتند. نمونه?های واژینال تهیه و پس از مشاهده مستقیم در پتاس 10درصد و کشت اختصاصی در محیط?های SDA، کروم آگار و کورن میل آگار، تست جرم تیوب و همچنین آزمون PCR–RFLP بر روی قطعه ITS1–5S–ITS2 گونه?های کاندیدا شناسایی شدند. یافته‌ها: از 350 نمونه کشت داده شده تعداد 165 مورد (14\47 درصد) از نظر کاندیدا، شامل 5\71 درصد کاندیدیازیس عود کننده و 5\28 درصد فرم حاد، مثبت بود. شش گونه کاندیدا در نمونه?ها شناسایی شد که عبارتند از: کاندیدا آلبیکنس 6\60 درصد، کاندیدا دابلینینسیس 6\3 درصد، کاندیدا گلابراتا 23 درصد، کاندیدا کروزیی 9\10 درصد، کاندیدا پاراپسیلوزیس 6\0 درصد و کاندیدا تروپیکالیس 2\1 درصد در 100 بیمار مبتلا به کاندیدا آلبیکنس، 44 درصد شکل شدید و 56 درصد شکل خفیف تا متوسط بیماری و در گروه غیر کاندیدا آلبیکنس 5\61 درصد شکل شدید و 5\38 درصد شکل خفیف تا متوسط و دارای اختلاف معنیدار با گروه قبلی بود (028\0P=). رابطه معنی‌داری بین برخی عوامل مستعد کننده (دیابت و مصرف آنتی‌بیوتیک) و ابتلا به عفونت وجود داشت (0001\0P ). نتیجه?گیری: این مطالعه شیوع بالایی از عفونت کاندیدایی در زنان مبتلا به ولوواژینیت در جنوب شرق ایران را نشان داد. گونه?های مختلف کاندیدا شناسایی شدند که کاندیدا آلبیکنس و سپس کاندیدا گلابراتا به عنوان شایع‌ترین عوامل بودند. با توجه به افزایش شیوع گونه‌های غیر آلبیکنس بهتر است با استفاده از روش?های اختصاصی بالاخص روش‌های مولکولی، تشخیص دقیق و شناسایی گونه‌های مسوول بیماری عملی گردد. واژگان کلیدی: کاندیدا آلبیکنس، کاندیدیازیس غیرآلبیکنس، ولوواژینیت، PCR–RFLP
نمایش نتایج ۱ تا ۶ از میان ۶ نتیجه