توجه: محتویات این صفحه به صورت خودکار پردازش شده و مقاله‌های نویسندگانی با تشابه اسمی، همگی در بخش یکسان نمایش داده می‌شوند.
۱بررسی اثرات آل–ترانس رتینوئیک اسید بر روی علائم، میزان نیتریک اکسید و ظرفیت تام آنتی اکسیدانی سرم در مدل موشی مولتیپل اسکلروز
اطلاعات انتشار: علوم پزشكي رازي (مجله دانشگاه علوم پزشكي ايران)، خرداد, دوره  ۲۰ , شماره  ۱۰۸، سال
تعداد صفحات: ۹
زمینه و هدف: در سال های اخیر مدارک فراوانی از دخالت آسیب های ناشی از رادیکال های آزاد در بیماری زایی اسکلروز متعدد و آنسفالومیلیت تجربی خود ایمن (EAE= Experimental Autoimmune Encephalomyelitis)، مدل جانوری اسکلروز متعدد، به دست آمده است. بنابراین آل–ترانس رتینوئیک اسید (ATRA= All–Trans Retinoic Acid) به عنوان یک ترکیب آنتی اکسیدان ممکن است که در کاهش شدت بیماری موثر باشد.روش کار: تحقیق حاضر از نوع مداخله ای– تجربی می باشد. بیماری EAE از طریق ایمن سازی با پپتید MOG35–55 و ادجوانت کامل فروند(Freund’s adjuvant) ، در موش های ماده C57BL\6 القاء شد. سپس موش های مبتلا در دو گروه 7 راسی قرار گرفتند. همچنین 7 راس موش نیز به عنوان گروه سالم در نظر گرفته شدند. درمان با ATRA (–25mg\kg یک روز در میان) از زمان بروز علائم درمانگاهی در گروه درمانی (روز 12) آغاز گشت. هم زمان، گروه کنترل تنها حلال دارو را دریافت نمودند. علائم تا زمان کشتار موش ها (روز 33) روزانه ثبت گردید. سپس میزان تولید نیتریک اکسید در محیط کشت سلول های طحالی و ظرفیت تام آنتی اکسیدانی در سرم موش ها سنجیده شد.یافته ها: تجویز ATRA پس از بروز علائم بیماری به طور معنی داری موجب تخفیف بیماری گردید. به دنبال تحریک مجدد پادگنی (antigen–specific re–stimulation) در سلول های جدا شده از طحال، تولید نیتریک اکسید در گروه تحت درمان با ATRA به طور معنی داری کاهش یافت و به محدوده سطح آن در موش های سالم رسید. همچنین درمان با ATRA از کاهش ظرفیت آنتی اکسیدانی سرم در موش های مبتلا ممانعت به عمل آورد.نتیجه گیری: لااقل بخشی از اثرات مفید ATRA در درمان EAE به دلیل کاهش سطح نیتریک اکسید و بهبود قابلیت دفاع آنتی اکسیدانی صورت می گیرد.

۲اثرات تریتینوئین بر روی سیمای بالینی و هیستوپاتولوژیک مدل موشی اسکلروز متعدد
اطلاعات انتشار: ارمغان دانش، تير, دوره  ۱۹ , شماره  ۴ (پي در پي ۸۷)، سال
تعداد صفحات: ۱۱
زمینه و هدف: با وجود پیشرفت هایی که در سال های اخیر در امر درمان بیماری اسکلروز متعدد حاصل شده است، بسیاری از بیماران کمتراز حد بهینه به درمان های موجود پاسخ می دهند. در مطالعات گذشته به اثرات ایمونومودولاتوری تریتینوئین اشاره شده است. هدف این مطالعه بررسی اثرات تریتینوئین بر روی سیمای بالینی و هیستوپاتولوژیک مدل موشی اسکلروز متعدد بود. روش بررسی: در این مطالعه تجربی بیماری آنسفالومیلیت تجربی خود ایمنی از طریق ایمن سازی با پپتید MOG35–55 و ادجوانت کامل فروند، در موش های ماده C57BL\6 القاء شد. موش های مبتلا در دو گروه 7 تایی قرار گرفتند. 7 سر موش نیز به عنوان گروه سالم در نظر گرفته شدند. درمان با ترتینوئین (25 میلی گرم بر کیلوگرم یک روز در میان) از زمان بروز علایم درمانگاهی در گروه درمانی (روز 12) آغاز گشت. هم زمان، گروه شاهد تنها حلال دارو را دریافت نمودند. علایم تا زمان کشتار موش ها (روز 33) روزانه ثبت گردید. بافت مغز نیز به منظور ارزیابی های نوروپاتولوژی برداشت گردید و مقاطع تهیه شده به شیوه هماتوکسیلین ائوزین و تولوئیدن بلو مارکی رنگ آمیزی شدند. داده ها با آزمون آماری مان ویتنی یو تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: تجویز تریتینوئین پس از بروز علائم بیماری به طور معنی داری موجب تخفیف بیماری گردید (P<0.05). نتایج هیستولوژیک حاکی از کاهش شدت ادم پارانشیم، ارتشاح سلولی و استحاله نرون ها و دمیلیناسیون در مغز موش های دریافت کننده ترتینوئین نسبت به گروه شاهد به طور معنی داری کاهش بود (P<0.05). نتیجه گیری: استفاده درمانی از تریتینوئین، ممکن است به عنوان استراتژی سودمند در درمان اسکلروز متعدد مد نظر قرار گیرد.

۳بررسی اتیو پاتولوژیکی عفونت های چرکی در رت های آزمایشگاهی
اطلاعات انتشار: پژوهشنامه دامپزشكي، سال
تعداد صفحات: ۴
نمایش نتایج ۱ تا ۳ از میان ۳ نتیجه