توجه: محتویات این صفحه به صورت خودکار پردازش شده و مقاله‌های نویسندگانی با تشابه اسمی، همگی در بخش یکسان نمایش داده می‌شوند.
۱بهینه سازی کشت درون شیشه ای پایه های رویشی تترا، نماگارد و GF677
نویسنده(ها): ،
اطلاعات انتشار: به زراعي كشاورزي (مجله كشاورزي پرديس ابوريحان)، پاييز, دوره  ۱۵ , شماره  ۳، سال
تعداد صفحات: ۱۳
با توجه به مشکلات ناشی از کاربرد پایه های بذری و غیر یکنواخت در باغ های درختان میوه هسته دار، استفاده از پایه های یکنواخت و سازگار با این درختان الزامی است. به منظور تعیین بهترین محیط کشت، ریزنمونه های جوانه انتهایی و جوانه های جانبی پایه های تترا، نماگارد و GF677 در اواسط بهار تهیه شدند و پس از گندزدایی، در شرایط درون شیشه ای روی محیط های کشت MS تغییر یافته،WPM و Knop هر کدام دارای 0.6 میلی گرم در لیتر بنزیل آدنین و .010 میلی گرم در لیتر نفتالین استیک اسید قرار گرفتند. این پژوهش به صورتازمایش فاکتوریل در قالب طرح پایه کاملا تصادفی با چهار تکرار و چهار نمونه در هر تکرار به اجرا درآمد. طبق نتایج، پایه های تترا،GF677 و نماگارد به ترتیب بیشترین تعداد گیاهچه را تولید کردند. پایه نماگارد در محیط کشت Knop، هیچ پرآوری را به همراه نداشت. ریزنمونه های نماگارد در این محیط کلروز شدند. این محیط کشت به ایجاد کلروز در گیاهچه های حاصل از ریزنمونه تترا منجر شد. ریزنمونه های هر سه پایه در محیط MS تغییر یافته، بیشترین تعداد و طول گیاهچه را تولید کردند، بنابراین، تیمار ترکیب تنظیم کننده های رشد روی محیط MS تغییر یافته ارزیابی شد. به منظور تعیین بهترین ترکیب تنظیم کننده های رشد، سه ترکیب مختلف ارزیابی و بررسی شد. ترکیب هورمونی 0.6 میلی گرم در لیتر بنزیل آدنین و 0.01 میلی گرم در لیتر نفتالین استیک اسید، بیشترین تعداد و طول گیاهچه را تولید کردند. افزایش غلظت تنظیم کننده های رشد به میزان 0.8 و 1 میلی گرم در لیتر بنزیل آدنین و 0.1 و 0.5 میلی گرم در لیتر نفتالین استیک اسید به شیشه ای شدن و تولید کالوس در پایه GF677 منجر شد. در هر سه ریزنمونه بیشترین تعداد ریشه و درصد ریشه زایی در محیط MS تغییر یافته با 1 میلی گرم در لیتر نفتالین استیک اسید حاصل شد. پایه تترا بیشترین تعداد و طول ریشه را تولید کرد.

۲تاثیر غلظت اکسین و نوع قلمه بر ریشه زایی قلمه پایه های نماگرد، سنت جولین A، تترا و GF677
اطلاعات انتشار: به زراعي كشاورزي (مجله كشاورزي پرديس ابوريحان)، تابستان, دوره  ۱۶ , شماره  ۲، سال
تعداد صفحات: ۱۱

۳بررسی برخی خصوصیات مورفولوژیک سه گونه چمن در شرایط تنش خشکی
اطلاعات انتشار: دو فصلنامه خشك بوم، پنجم،شماره۲، پاييز و زمستان ، سال
تعداد صفحات: ۱۷
یکی از چالش های اصلی در مدیریت چمن، محدودیت منابع آب جهت آبیاری است.استفاده از گونه­ها و ارقام مقاوم به خشکی، مهم­ترین ابزار در کاهش میزان آب مورد استفاده در زمین­های چمن­کاری شده است.این پژوهش به­منظور بررسی برخی پاسخ­های مورفولوژیک شاخساره و ریشه چمن­های آگروپایرون دزرتوروم (Agropyron desertorum Fischer)، پوآ پراتنسیس (Poa pratensis L.) رقم«باریمپالا» و بروموس اینرمیس (Bromus inermis Leyss) به قطع آبیاری انجام شد. بذرهای چمن در گلدان های استوانه ایی در فضای آزاد کشت شدند و آبیاری به نحوی انجام شد که آب به آرامی از انتهای زهکش گلدان خارج شود. پس از استقرار کامل گیاهان، آبیاری قطع شد تا بیشتر گیاهان به حدود 80 درصد خشکیدگی برسند. پس از آن آبیاری مجدد انجام شد. با قطع کامل آبیاری به ترتیب چمن های بروموس اینرمیس، پوآ پراتنسیس و آگروپایرون دزرتوروم به حدود 80 درصد خشکیدگی رسیدند. پس از انجام آبیاری مجدد درصد خشکیدگی ابتدا در آگروپایرون دزرتوروم و سپس در پوآ پراتنسیس کاهش یافت و پس از مدتی مشابه گیاهان شاهد شدند، هر چند آبیاری مجدد اثری روی بروموس اینرمیس نداشت و این گونه چمن به خشکیدگی کامل رسید. تنش خشکی ارتفاع رشد و ماده خشک حاصل از سربرداری را کاهش داد. میزان این کاهش در آگروپایرون دزرتوروم کم تر از دو گونه دیگر بود. کیفیت چمن نیز در اثر تنش خشکی کاهش یافت، اما کاهش کیفیت در آگروپایرون دزرتوروم کندتر از دو گونه دیگر بود. نتایج بررسی خصوصیات ریشه نشان داد که آگروپایرون دزرتوروم در مقایسه با دو گونه دیگر چمن از طول و وزن خشک ریشه بیشتری برخوردار بود. بروموس اینرمیس و پوآ پراتنسیس اختلاف معنی­داری در این دو صفت نداشتند. طول ریشه در گیاهان با آبیاری مناسب به طور معنی­داری بیش از گیاهان در معرض تنش خشکی بود. در آگروپایرون دزتوروم و پوآ پراتنسیس نسبت ریشه به شاخساره در گیاهان تحت تنش بیش از گیاهان با آبیاری مناسب بود، درحالی­که در بروموس اینرمیس نسبت ریشه به شاخساره در این دو تیمار اختلاف معنی­داری را با یکدیگر نشان نداد.
نمایش نتایج ۱ تا ۳ از میان ۳ نتیجه