توجه: محتویات این صفحه به صورت خودکار پردازش شده و مقاله‌های نویسندگانی با تشابه اسمی، همگی در بخش یکسان نمایش داده می‌شوند.
۱گزارش یک مورد تبدیل فیبرولاملار کارسینوم به کارسینوم سلول کبدی
اطلاعات انتشار: مجله دانشگاه علوم پزشكي كرمانشاه (بهبود)، بهار, دوره  ۱۱ , شماره  ۱ (پياپي ۳۲)، سال
تعداد صفحات: ۸
سابقه و هدف: فیبرولاملار کارسینومای سلول کبدی زیر گروه نادری از کارسینوم سلول کبدی (HCC) است. اگرچه این تومور به طور غالب در میان نژاد کوکازین آمریکا شیوع دارد، در کشورهای دیگر هم با شیوع بسیار کمتر و به صورت کمیاب دیده شده است. این نوع تومور دارای پیش آگهی نستبا بهتری نسبت به سایر انواع HCC است و غالبا در گروه سنی بالغین بدون گرایش جنسی و بدون بیماری زمینه ای کبدی اتفاق می افتد.معرفی بیمار: ما بیمار را با تشخیص HCC نوع فیبرولاملار کارسینوم (FLC) بدون حضور عامل خطرزا و بدون سابقه بیماری کبدی معرفی می کنیم. بیمار آقای 14 ساله ای است که در اردیبهشت ماه 1273 به دلیل درد ناگهانی و شدید در ناحیه RUQ با انتشار به کتف راست به همراه تهوع به مرکز آموزشی درمانی بیمارستان طالقانی کرمانشاه مراجعه نموده است و تحت بررسی های پاراکلنیک از قبیل معاینه فیزیکی و آزمایش های خونی و سرولوژی (برای بررسی تومور مارکرها و آنزیم های کبدی) و سونوگرافی و سی تی اسکن اسپیرال شکمی و لگن، اسکن ایزوتوپ کبد و استخوان و ریه قرار گرفت. تنها یافته در آزمایش های بالینی افزایش aFP سرمی بود. بیمار با تشخیص تومور کبدی مورد جراحی برداشت لب راست کبد قرار گرفت و برای بیمار FLC گزارش شد و به منظور تایید گزارش پاتولوژیست تحت بررسی ایمونوهیستوکمیستری (IHC) قرار گرفت. نتایج آن مبنی بر حضور توام FLC با HCC بود. بیمار تحت شیمی درمانی استاندارد قرار گرفت. بعد از 17 ماه پس از تشخیص اولیه ضایعه تومورال، بیمار با تابلوی عود تومور به شکل HCC در نسج باقیمانده کبد که با افزایش چشم گیر aFP همراه بود، در مدت کوتاه تر از 9 ماه فوت کرد.نتیجه گیری: FLC توموری بسیار نادر است و هنوز آمار مکتوب شده ای از ابتلای جمعیت ایرانی ذکرنشده که می تواند نشانه ای از نادر بودن این تومور در میان ایرانیان باشد. ذکر این نکته ضروری است که تومور FLC پیش آگهی بهتری نسبت به HCC دارد، ولی در زمان همراهی این دو نوع تومور با هم به نظر می رسد که پیش آگهی آن مشابه زمانی است که بیمار به صورت خالص به هپاتوسلولار کارسینوم مبتلا باشد.

۲مقایسه سیر خونریزی حاد دستگاه گوارش فوقانی در بیماران بالاتر و کمتر از 60 سال با نگرش های جدید درمانی
اطلاعات انتشار: مجله دانشگاه علوم پزشكي كرمانشاه (بهبود)، پاييز, دوره  ۱۱ , شماره  ۳ (پياپي ۳۴)، سال
تعداد صفحات: ۹
سابقه و هدف: خونریزی های فوقانی دستگاه گوارش از جمله موارد فوریت های طب داخلی است و بین 30 تا 40 درصد بیماران را افراد بالای 60 سال تشکیل می دهند. در گذشته خونریزی های گوارشی در سالمندان پر مخاطره بوده و با مرگ و میر و نیاز به جراحی های بیشتر نسبت به قشر جوان تر همراه بوده است. در سال های اخیر به کارگیری داروهای بلوکه کننده پمپ پروتون و استفاده از بخش مراقبت های ویژه در روند درمان خونریزی ها توصیه شده است. بدین منظور این مطالعه با هدف تعیین اثرات دیدگاه های درمانی در افراد سالمند و مقایسه آن با جمعیت جوان تر انجام گرفت.مواد و روش ها: روش این مطالعه توصیفی تحلیلی و از نوع مقطعی است که به صورت نمونه گیری متوالی در روی 200 بیمار (100 نفر بالای 60 سال و 100 نفر زیر 60 سال) که با تشخیص خونریزی حاد دستگاه گوارش فوقانی در بیمارستان های دانشگاهی طالقانی و امام خمینی کرمانشاه طی سال های 79–78 بستری شدند انجام گرفت. کلیه بیماران تحت درمان با داروی بلوکه کننده پمپ پروتون (امپرازول) خوراکی به میزان 40 میلی گرم دوبار در روز قرار می گرفتند. داده ها با استفاده از آزمون آماری X2 و t در دو گروه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: میانگین سنی بیماران بالای 60 سال 70.48±0.66 و زیر 60 سال 37.48±1.24 بود. 73 درصد بیماران بالای 60 سال و 80 درصد زیر 60 سال مذکر بودند. تاریخچه مصرف داروهای ضد التهابی در افراد بالاتر از 60 سال بیشتر بود (p=0.003). ولی از دیسپپسی کمتر شکایت داشتند (p=0.05). بیماری های همراه در افراد بالاتر از 60 سال شامل بیماری های قلبی (p=0.0008) و آرتریت (p=0.05) بود. زخم دوازدهه در افراد زیر 60 سال (p=0.0096) و زخم معده در افراد بالای 60 سال (p=0.009) بیشتر بود. در دوره بستری در دو گروه تفاوتی دیده نشد، میانگین مدت بستری بیمارستانی در بیماران بالاتر از 60 سال 3.80±0.19 و در بیماران کمتر از 60 سال 3.77±0.21 روز بود (p=0.19). میانگین واحد خون تزریق شده در بیماران 60 سال و بالاتر 4.52±0.30 واحد و در بیماران کمتر از 60 سال 4.49±0.36 واحد بود (p=0.94). تعداد جراحی های انجام شده در هر دو گروه یکسان، 3 بیمار و بروز مرگ، 2 بیمار در هر گروه بود.نتیجه گیری: نتایج این بررسی نشان می دهد که با به کارگیری استراتژی های نوین درمانی در خونریزی های گوارشی در دهه جدید روند این بیماری در دو گروه بیماران سالمند و جوان یکسان شده است. بنابراین توصیه می شود که در بیماران با خونریزی گوارشی فوقانی بستری کردن بیمارن سالمند و یا بیماران دارای نمای آندوسکوپی ریسک بالا در بخش مراقبت های ویژه و به کارگیری داروهای بلوکه کننده پمپ پروتون در مراکز درمانی معمول شود.

۳مقایسه عوارض دارویی و تاثیرات درمانی دوزهای معمولی و پایین تتراسیکلین و مترونیدازول در بیماران مبتلا به زخم پپتیک
نویسنده(ها):
اطلاعات انتشار: مجله دانشگاه علوم پزشكي كرمانشاه (بهبود)، تابستان, دوره  ۹ , شماره  ۲ (پیاپی ۲۵)، سال
تعداد صفحات: ۵
سابقه و هدف: دوزهای معمولی رژیم ریشه کنی میکروب هلیکوباکتر دارای عوارض جانبی است و تعدادی از بیماران قادر به ادامه درمان نیستند. وجود این مشکل تحقیق در مورد رژیم های جدید را می طلبد؛ لذا این مطالعه با هدف پیداکردن رژیم جدید دارویی انجام گرفت و در ان دوزهای معمولی با دوز پایین دارو خصوصا از نظر عوارض جانبی مقایسه گردید.مواد و روش ها: این تحقیق به روش کارآزمایی بالینی در روی 90 بیمار مبتلا به زخم پپتیک که میکروب هلیکو باکتر ان ها مثبت بود، صورت گرفت. بیماران از نظر میانگین سنی، جنس و نوع زخم همگون بودند . 45 نفر در گروه دوز معمول، تتراسیکلین 500 میلی گرم و مترونیدازول250 میلی گرم در هر 6 ساعت و 45 نفر در گروه دوز پایین، تتراسیکلین 250 میلی گرم و مترونیدازول 125 میلی گرم در هر 5\4 ساعت به مدت دو هفته دریافت نمودند. به هر دو گروه رانیتیدین به مقدار 150 میلی گرم در روز به مدت 4 هفته داده شد. ارزیابی میکروب هلیکوباکترپیلوری با آزمایش اوره از بود. همچنین عوارض دارویی با استفاده از یک پرسشنامه مورد بررسی قرار گرفت. از آزمون آماری تی برای مقایسه نتایج استفاده گردید.یافته ها: میکروب هلیکوباکتر در گروه دوز معمول در 66 و در گروه دوز پایین در 62 درصد ریشه کن شد که اختلاف اماری معناداری بین دو گروه وجود نداشت. عوارض شدید جانبی در گروه دوز معمول در 9\28 درصد و در گروه دوز پایین در 8\8 درصد دیده شد .(P<0.001)بحث: این بررسی نشان داد که روش درمانی با دوز پایین انتی بیوتیک در درمان زخم های پپتیک بدون اثر گذاشتن بر میزان ریشه کنی میکروب هلیکوباکتر، دارای عوارض کمتر و خفیف تر است؛ لذا این روش درمانی می تواند موثر، قابل تحمل و مقرون به صرفه باشد.

۴مقایسه رژیم سه دارویی هفت روزه امپرازول + کلاریترومایسین + آموکسی سیلین با دوز های بالا و پایین در ریشه کنی میکروب هلیکوباکترپیلوری در مبتلایان به دیس پپسی
اطلاعات انتشار: مجله دانشگاه علوم پزشكي كرمانشاه (بهبود)، بهار, دوره  ۱۳ , شماره  ۱ (پياپي ۴۰)، سال
تعداد صفحات: ۸

۵متیلاسیون پروموتور ژن GSTP1 در سرطان کلورکتال
اطلاعات انتشار: مجله دانشگاه علوم پزشكي كرمانشاه (بهبود)، بهار, دوره  ۱۳ , شماره  ۱ (پياپي ۴۰)، سال
تعداد صفحات: ۷

۶فراوانی طرح درگیری روده بزرگ در نمای کولونوسکوپی بیماران کولیت اولسروز در کرمانشاه (84–1381)
اطلاعات انتشار: مجله دانشگاه علوم پزشكي كرمانشاه (بهبود)، زمستان, دوره  ۱۱ , شماره  ۴ (پياپي ۳۵)، سال
تعداد صفحات: ۹
مقدمه: کولیت اولسروز از بیماری های مزمن مخاطی روده با علت ناشناخته می باشد. در سال های اخیر شیوع این بیماری در کشور ما در حال افزایش می باشد. با کاربری روش های نوین درمان موضعی در کولیت اولسروز شناخت دقیق از فراوانی نمای وسعت درگیری کولون در این بیماری ضروری است. مطالعات اندکی از طرح گستره گرفتاری کولون از این بیماری در ایران انجام شده است. گزارش ها از طرح درگیری در مناطق مختلف دنیا متفاوت است. بنابراین برای تعیین فراوانی اشکال مختلف وسعت گرفتاری کولون این مطالعه در بیماران کولیت اولسروز ساکن غرب ایران انجام گرفت.مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی– مقطعی که در مرکز آموزشی و درمانی طالقانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه بین سال های (84–1381) انجام گرفت، کلیه بیمارانی که با خونریزی تحتانی گوارشی و یا اسهال مزمن به این مرکز مراجعه کردند از نظر کولیت اولسروز بررسی شدند. روش نمونه گیری به صورت نمونه گیری در دسترس بود. بیمارانی که سه معیار تشخیصی کپنهاک شامل: 1– تاریخچه اسهال، خونریزی و یا دفع چرک به مدت حداقل یک هفته 2– معیارهای کولونوسکوپی شامل زخم منتشر، مخاط گرانولر و آسیب پذیر و 3– یافته های هیستوپاتولوژی منطبق بر کولیت اولسروز را داشتند و تحت درمان قرار نگرفته بودند برای مطالعه انتخاب شدند. بیماران از نظر طول گرفتاری کولون به انواع 1– پروکتیت 2– پروکتوسیگمویدیت 3– سیگمویدیت 4– کولون چپ 5– پان کولیت تقسیم شدند. داده ها به صورت میانگین و فراوانی عددی و درصد نمایش داده شده اند.یافته ها: 85 بیمار دارای معیارهای تشخیصی کولیت اولسروز بودند. میانگین سنی بیماران 34.09±19.07 سال و نسبت گرفتاری جنس مذکر به مونث 1.08 بود. شایع ترین محل های گرفتاری کولون از نظر نمای ظاهری کولونوسکوپی شامل: رکتوسیگمویدیت 30 بیمار (%35.3)، پروکتیت 20 بیمار (%23.5)، کولون چپ 18 بیمار (%21.17)، سیگمویدیت 10 بیمار (%11.77) و پان کولیت 7 بیمار (%8.23) بود. در مجموع عدم گرفتاری رکتوم بر اساس ظاهر کولونوسکوپی در 18 بیمار (%21.17) مشاهده شد.نتیجه گیری: این بررسی نشان داد که شایع ترین محل درگیری از نمای ظاهر کولونوسکوپی در بیماران کولیت اولسروز در غرب ایران رکتوسیگمویدیت و شیوع پدیده عدم گرفتاری رکتوم در شروع بیماری (%21.17) است که مشابه درگیری در کشورهای غربی و متفاوت از گزارش های طرح گرفتاری در کشورهای منطقه خاورمیانه و آسیای جنوب شرقی است.

۷بررسی مقایسه ای اثر فلوکسیتین و داکسی پین در درمان بیماران مبتلا به سندروم روده تحریک پذیر
اطلاعات انتشار: مجله دانشگاه علوم پزشكي كرمانشاه (بهبود)، تابستان, دوره  ۱۳ , شماره  ۲ (پياپي ۴۱)، سال
تعداد صفحات: ۷
زمینه: هدف این مطالعه مقایسه فلوکسیتین از گروه مهارکننده های انتخابی باز جذب سروتونین با داکسی پین، داروی نسل جدید با تاثیرات آنتی هیستامینیک از گروه ضدافسردگی های سه حلقه ای در درمان بیماران مبتلا به سندروم روده تحریک پذیر میباشد.روش ها: در این کارآزمایی، تعداد 200 بیمار مراجعه کننده به بیمارستان امام رضا کرمانشاه در سال 86–1385 با تشخیص سندروم روده تحریک پذیر بر اساس معیارهای RomeII به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. سپس هر گروه، تحت درمان خاصی (گروه اول فلوکسیتین 20 میلی گرم روزانه و گروه دوم داکسی پین 20 میلی گرم روزانه) به مدت 12 هفته قرار گرفتند. برای مقایسه مشخصات کمی از آزمون لون و T مستقل و صفات کیفی از آزمون من ویتنی و Z استفاده شد.یافته ها: متوسط سن در گروه فلوکسیتین (37±98 سال) و داکسی پین (37±02 سال) تفاوت معناداری نداشت. در گروه فلوکسیتین 40 نفر و در گروه داکسی پین 42 نفر مذکر بودند که تفاوت معناداری نداشت. اثر داکسی پین در روی گاز روده، کاهش قوام مدفوع، افزایش قوام مدفوع، نیاز فوری به دفع و احساس عدم تخلیه کافی بیش تر از فلوکسیتین بوده و اثر فلوکسیتین در روی درد شکم و کاهش دفعات اجابت مزاج بیشتر از داکسی پین بوده است (p<0.05). پاسخ مثبت در مورد بهبودی کلی حدود 50 درصد اوقات پس از درمان در گروه داکسی پین 67 درصد و در گروه فلوکستین 52 درصد بود (P<0.022).نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، داکسی پین داروی نسل جدید ضد افسردگی در مقایسه با فلوکسیتین، در روی بیشتر علایم روده تحریک پذیر اثر بهتری دارد. در صورت نیاز به داروهای ضد افسردگی در درمان سندروم روده تحریک پذیر غیریبوستی، داکسی پین به عنوان داروی انتخابی پیشنهاد می شود.
نمایش نتایج ۱ تا ۷ از میان ۷ نتیجه