توجه: محتویات این صفحه به صورت خودکار پردازش شده و مقاله‌های نویسندگانی با تشابه اسمی، همگی در بخش یکسان نمایش داده می‌شوند.
۱شیوع آلوایمونیزاسیون علیه آنتی ژن های گلبول های قرمز در بیماران تالاسمی ماژور استان لرستان در سال 1383
اطلاعات انتشار: فصلنامه پژوهشي خون، پاییز, دوره  ۳ , شماره  ۳، سال
تعداد صفحات: ۷
سابقه و هدف: بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور برای زنده ماندن باید به طور مداوم خون تزریق نمایند. تزریق مداوم خون به بیماران تالاسمی ماژور موجب مواجه شدن سیستم ایمنی بیماران با طیف وسیعی از آنتی ژن های جدید موجود در سطح گلبول های قرمز تزریق شده می گردد و ممکن است تولید آنتی بادی علیه این آنتی ژن ها را (آلو ایمونیزاسیون ـ Alloimmunization) در پی داشته باشد. تزریق خون به بیماران آلوایمونیزه ممکن است مشکلاتی جدی را به همراه داشته باشد. در نتیجه، شناسایی بیماران آلوایمونیزه، ریشه یابی عوامل ایمونیزاسیون و معرفی راه کارهای جلوگیری از این پدیده می تواند در تزریق خون موفق و از طرفی جلوگیری از شیوع آلوایمونیزاسیون در بیماران تالاسمی ماژور و سایر بیمارانی که به طور مداوم خون دریافت می نمایند، موثر باشد. مواد وروش ها: مطالعه انجام شده از نوع توصیفی بود. در این تحقیق 65 بیمار تالاسمی ماژور استان مورد مطالعه قرار گرفتند. ابتدا پرسشنامه ای جهت تعیین سن، نژاد، تاریخ تزریق خون، طحال برداری، وجود و یا عدم وجود بیماری های زمینه ای خاص و مصرف داروهای خاص (با توجه به پرونده بیمار) تکمیل گردید. به منظور جستجوی آلو آنتی بادی، نمونه سرم بیماران با پانل های سلولی استاندارد تهیه شده در سازمان انتقال خون ایران مجاور شدند. فنوتیپ آنتی ژنی گلبول های قرمز بیماران نیز از نظر آنتی ژن های ABH و (c, C, e, E, D) Rh توسط آنتی سرم های مربوطه تعیین گردید.یافته ها: از 65 بیمار مورد مطالعه، فقط یک بیمار (53\1 درصد) آلوایمونیزه شده بود. میانگین سنی بیماران مرد و زن به ترتیب در محدوده سنی 5 ± 13 و 6 ± 13 سال، قرار داشت. کلیه بیماران از نژاد لر بودند. شروع تزریق خون در تمامی بیماران زیر 3 سال بود و 17 نفر از بیماران طحال برداری شده بودند. نتیجه گیری: علت عدم شیوع آلوایمونیزه شدن علیه گلبول های قرمز در بیماران تالاسمی ماژور استان را می توان در نزدیکی نژادی بین اهداکنندگان با بیماران، آغاز تزریق خون به بیماران در قبل از 3 سالگی و همچنین برداشتن طحال در تعداد معدودی از بیماران ذکر نمود. بررسی آنتی بادی ها در افراد تالاسمی می تواند راه حل بسیار مناسبی برای تهیه خون و انتقال خون سازگار به این افراد قبل از ایجاد واکنش انتقال خون باشد.

۲بررسی اثر داروی دانوروبیسین به تنهایی و به همراه سایمتیدین بر سلولهای بنیادی مغز استخوان موش
اطلاعات انتشار: يافته، تابستان, دوره  ۵ , شماره  ۲ (پیاپی ۱۷)، سال
تعداد صفحات: ۸
مقدمه: خونسازی یک سیستم پویا بوده و در مغز استخوان انجام می شود. تعداد محدودی از سلولهای مغز استخوان را سلولهای بنیادی خونساز تشکیل می دهند که شامل سلولهای بنیادی اولیه، سلولهای پیش ساز و سلولهای پیشتاز می باشند. سلولهای بنیادی اولیه دارای توانایی ایجاد کلونی در محیط کشت (CFU–C) و طحال موش اشعه دیده (CFU–S) هستند. آسیب دیدن این سلولها می تواند سبب نوتروپنی، آگرانولوسیتوز، ترومبوسیتوپنی، پان سیتوپنی، یا آمنی آپلاستیک شود. یک سلول خونساز وقتی زنده و فعال به حساب می آید که توانایی تکثیر و ایجاد کلونی را داشته باشد و در غیر این صورت عملا سلولی مرده به حساب خواهد آمد. سنجش عملکرد سلولهای بنیادی توسط دو سیستم in vivo و in vitro انجام شده که سیستمهای in vivo ارجح تر می باشند. اغلب داروهای ضد سرطان دارای آثار مخرب بر سلولهای خونساز مغز استخوان هستند و نوتروپنی عمومی ترین عامل محدود کننده استفاده از شیمی درمانی است .مواد و روشها: در تحقیق حاضر حدود 150 سرموش Blab\c نر سفید خریداری شده از موسسه رازی مورد استفاده قرار گرفت. همچنین از دانوروبیسین که داروی مهمی در درمان لوسمی میلوئید حاد (AML) است. به عنوان عامل آسیب رسان به مغز استخوان و از سایمتیدین به عنوان عامل محافظ مغز استخوان در مقابل این دارو استفاده شد. در این تحقیق روش سنجش کلونی طحال مورد استفاده قرار گرفت. براساس این روش تزریق سلولهای مغز استخوان به موشهایی است که دوز کشنده اشعه گاما را دریافت نموده اند. 10 – 8 روز پس از تزریق سلولهای خونساز جداشده از مغز استخوان، هر سلول بنیادی در طحال موش اشعه دیده یک کلونی ایجاد می کند. تعداد کلونیها شمارش شده و سپس نسبت بقا (SF) مورد آنالیز آماری قرار گرفت.یافته ها: توسط روش سنجش کلونی طحال نشان داده شد که سایمتیدین با غلظت 15 میلی گرم می تواند نسبت بقای سلولهای مغز استخوان موش را در مقابل دانوروبیسین در غلظتهای 5 و 10 و 20 میلی گرم بر کیلو گرم افزایش دهد. احتمالا سایمتیدین توسط جمع آوری رادیکال های آزاد و از طریق مهار سیتوکروم P450 و جلوگیری از متابولیسم کبدی گلوتاتیون ونیز با مهار اثر هیستامین و تعدیل سیستم ایمنی اثر محافظتی خود را اعمال می نماید.نتیجه گیری: سایمیتیدین قادر است اثر سایتولتیک و سایتوتوکسیک را بر روی سلولهای بنیادی مغز استخوان موش کاهش دهد .

۳اثر ضد انعقاد گیاه مرزه در رت
اطلاعات انتشار: مجله علمي دانشگاه علوم پزشکي قزوين، زمستان, دوره  ۹ , شماره  ۴ (پیاپی ۳۷)، سال
تعداد صفحات: ۵
زمینه: مرزه از گیاهان بومی ایران است که به طور وسیعی در قسمت جنوبی کشور به خصوص استان لرستان و خوزستان می روید و در طب سنتی به اثر ضد درد و ضد عفونت آن اشاره شده است.هدف: مطالعه به منظور تعیین اثرات ضد انعقاد گیاه مرزه در رت انجام شد.مواد و روش ها: این مطالعه تجربی در سال 1382 در مرکز تحقیقات گیاهان دارویی دانشگاه علوم پزشکی لرستان انجام شد که طی آن 36 رت به طور تصادفی در سه گروه قرار گرفتند. مقدار 50 میلی گرم بر کیلوگرم مرزه که قبلا از طریق بررسی مقدماتی تعیین دوز شده بود، از راه خوراکی به ترتیب در گروه اول یک بار در روز، در گروه دوم سه بار در روز به مدت 2 هفته به موش ها داده شد و در گروه شاهد هیچ گونه گیاهی مصرف نشد. وزن موش ها به طور روزانه و زمان پروترومبین (PT)، زمان پارشیال پروترومبین فعال شده (APTT) و وزن موش ها در پایان دو هفته اندازه گیری شد. داده ها با آزمون های آماری ANOVA یک طرفه و توکی تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: در گروهی که روزانه 3 بار گیاه مصرف کرده بودند افزایش معنی دار %7\15 در PT (p<0.05) و %7\20 در (P<0.001) APTT نسبت به گروه شاهد مشاهده شد. وزن گروه آزمون نسبت به گروه شاهد %24\9 کاهش نشان داد (P<0.001).نتیجه گیری: مصرف 50 میلی گرم بر کیلوگرم مرزه 3 بار در روز باعث ایجاد تغییر در فعالیت انعقادی (افزایشPT  و APTT) و کاهش وزن بدن رت ها می شود.

۴تعیین جهش های شایع ژن بتا گلوبین در بیماران تالاسمی ماژور استان لرستان
اطلاعات انتشار: ياخته، تابستان, دوره  ۸ , شماره  ۲ (۳۰)، سال
تعداد صفحات: ۴
هدف: تعیین شیوع جهش های ژن بتاگلوبین در بیماران تالاسمی ماژور استان لرستان و استفاده از این نتایج در مطالعات اپیدمیولوژیک و کمک به تشخیص قبل از تولد بتا تالاسمی ماژورمواد و روش ها: توسط روش ARMS PCR، 130 کروموزوم به دست آمده از 65 بیمار بتا تالاسمی ماژور غیر خویشاوند ساکن در استان لرستان مورد بررسی و شایع ترین جهش های منطقه مدیترانه ای (بیش از 30 نوع جهش) مورد جستجو قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد جهش (–T) codons 36\37 با شیوع 84\33 درصد، شایع ترین جهش منطقه است و به دنبال آن چهار جهش IVS–II–1 (G––>A)، IVS–I–110 (G––>A) frameshift codons (Fr) 8\9 (+G) و IVS–I–5 (G––>C به ترتیب با شیوع 64\27، 53\11، 76\10 و 47\4 درصد در رتبه های بعدی قرار دارد.آلل های IVS–II–745 (C––>G)، Codon 5 (–CT0)، IVS–I (25 bp deletion) و Frameshift CD44 (–C) دارای کمترین میزان شیوع در میان جهش های مورد مطالعه بودند و در مجموع فقط 87\3 درصد از کل جهش های کشف شده را شامل می شدند. 63\7 درصد از جهش ها را نیز، جهش های ناشناخته تشکیل دادند. نتیجه گیری: در این مطالعه یافته های متفاوتی نسبت به نتایج به دست آمده توسط سایر محققان در ایران و حتی جهان به دست آمد.

۵سرواپیدمیولوژی آنتی ژن های اصلی سیستم e, c, E, C, D) Rh) و فنوتیپ آن در اهداکنندگان خون شهرستان خرم آباد در سال 1386
اطلاعات انتشار: فصلنامه پژوهشي خون، پاييز, دوره  ۶ , شماره  ۳ (پياپي ۲۴)، سال
تعداد صفحات: ۸
سابقه و هدف: سیستم گروه خونی Rh پس از ABO، مهم ترین سیستم گروه خونی از لحاظ بالینی است. 5 آنتـی ژن D، C، E، c و e مهم ترین و شایع ترین آنتی ژن های گروه خونی هستند و آنتی ژن D ایمونوژن ترین می باشد. هدف از این مطالعه، تعیین درصد فراوانی آنتی ژن های سیستم RH (D ،C ،E ،c و e) و فنوتیپ آن ها در جمعیت اهداکنندگان شهرستان خرم آباد و هم چنین شناسایی افراد دارای فنوتیپ های نادر و تشکیل بانک اطلاعاتی آن ها بود.مواد و روش ها: مطالعه انجام شده از نوع توصیفی بود. نمونه گیری به صورت سرشماری بر روی 1236 اهداکننده مراجعه کننده به پایگاه انتقال خون خرم آباد انجام گرفت. سوسپانسیون گلبولی 5%–3% در سرم فیزیولوژی تهیه شده با آنتی سرم های سیستم Rh مواجه گردید. فنوتیپ Rh از لحاظ آنتی ژن های مهم بالینی فوق و نیز بر اساس شایع ترین ژنوتیپ تعیین شد.یافته ها: از میـان کلیـه واکنش های مشاهده شده، بیشترین واکنش مربوط به آنتی ژن e (94.34%، CI%95=91.57–97.10) و کمترین واکنش مشاهده شده مربوط به E (43.5%) بود. در مورد آنتی ژنD ، (92.88%، CI95%=90.14–95.62)افراد واکنش مثبت و 4\7% افراد واکنش منفی داشتند. نتایج واکنش با آنتی ژن های C و c نیز به ترتیب 5\73% و 2\71% بود.نتیجه گیری: شیوع 88\92 درصدی آنتی ژن D در شهرستان خرم آباد توجه هر چه بیشتر به واحدهای Rh منفی در بانک های خون منطقه را مورد تاکید قرار می دهد. از طرفی شیوع نسبتا قابل توجه اهداکنندگان e منفی لزوم ایجاد بانک گلبول های e منفی در مرکز را بیش از پیش متذکر می گرداند.

۶دست ورزی سلول های بنیادی مزانشیمی با استفاده از سیستم بیانی آدنو ویروس حاوی ژن حفاظت کننده سلولی NRF2
اطلاعات انتشار: فصلنامه پژوهشي خون، زمستان, دوره  ۸ , شماره  ۴ (پياپي ۳۳)، سال
تعداد صفحات: ۱۴
سابقه و هدف: مهم ترین مساله در پیوند سلول های بنیادی مزانشیمی (MSC)، بقای پایین پس از پیوند می باشد. دست ورزی ژنتیکی آن ها، یک استراتژی در جهت حفاظت سلولی علیه آسیب های محیطی است. حفظ خاصیت تمایزی این سلول ها پس از دست کاری، مهم می باشد. در این مطالعه توانایی تمایز سلول های بنیادی مزانشیمی پس از دست ورزی با NRF2 بررسی شد.مواد و روش ها: در یک مطالعه تجربی، سلول های بنیادی مزانشیمی از مغز استخوان جداسازی شد. ژن NRF2 با روش TOPOcloning به وکتور pENTR وارد شد. با استفاده از تکنولوژی gateway، ژن NRF2، به وکتور pAd\CMV\V5–DEST انتقال یافت. آدنوویروس نوترکیب در سلول های AD293 تولید، سلول های بنیادی مزانشیمی به آن ها آلوده و بیان NRF2 توسط RT–PCR تایید شد. پس از مواجهه سلول های بنیادی مزانشیمی دست ورزی شده با NRF2 با شرایط استرسی، میزان بقا و آپوپتوز سلولی آن ها ارزیابی و تمایز سلول های بنیادی مزانشیمی بیان کننده NRF2 به رده استخوان و چربی بررسی شد.یافته ها: ژن NRF2 به طور موفقیت آمیزی در سلول های بنیادی مزانشیمی بیان شد. تمایز NRF2–MSC ها به رده های استخوانی و چربی، نشان می دهد افزایش بیان NRF2، خصوصیت تمایزی سلول های بنیادی مزانشیمی را تغییر نمی دهد.نتیجه گیری: بیان NRF2، فاکتور به خوبی شناخته شده حفاظت سلولی، با استفاده از سیستم بیانی آدنو ویروس، با ظرفیت تمایزی آن ها تداخل نمی کند. NRF2–MSC ها ممکن است در آینده جهت استفاده در سلول درمانی بر اساس سلول بنیادی قابل استفاده باشند.
نمایش نتایج ۱ تا ۶ از میان ۶ نتیجه