توجه: محتویات این صفحه به صورت خودکار پردازش شده و مقاله‌های نویسندگانی با تشابه اسمی، همگی در بخش یکسان نمایش داده می‌شوند.
۱تحلیل پایداری محله های کلان شهر تهران با تأکید بر عملکرد شورایاری ها: نمونه موردی: محله های اوین، درکه و ولنجک
اطلاعات انتشار: زمستان- شماره ۷۰، سال
تعداد صفحات: ۱۶
پایداری محله‌های مسکونی به پایداری اجتماعی،اقتصادی،زیست‌محیطی و مدیریتی بستگی دارد.فرایند توسعهء پایدار دربرگیرندهء کیفیت اقتصادی،اجتماعی و سرمایهء محیطی است که اعضای اجتماع‌های محلی‌ را به تولید و بازساخت زندگی هدفمند برای تحقق ابعاد پایداری هدایت می‌کند.مؤلفه‌هایی همچون‌ اعتماد،صداقت،روحیهء همکاری،تمایل حضور در عرصه‌های مدنی،وجدان کاری،انضباط و تلاش برای‌ توسعه از منظر پایداری شهری می‌تواند در محله تبلور فضایی یابد.به عبارت دیگر،محله‌های شهری به‌ مثابه کوچک‌ترین واحد سازمان فضایی شهر،در پایداری شهری نقشی اساسی ایفا می‌کنند.در پژوهش‌ حاضر با تأکید بر معرف‌های توسعهء پایدار،به ارزیابی سطوح پایدار در محله‌های شهری اوین،درکه و ولنجک در منطقهء یک شهرداری تهران پرداخته شده است،تا با مقایسه تطبیقی،عوامل مؤثر بر پایداری‌ یا ناپایداری شناسایی شوند و نقش شورایاری‌ها در بهبود روند پایداری ارزیابی گردد.برای دستیابی به‌ این هدف،اطلاعات حاصل از مطالعات اسنادی و میدانی با استفاده از روش سلسله مراتبی AHP و روش‌های آمار استنباطی(تحلیل F و(LSD مورد بررسی قرار گرفت.نتایج تحقیق نشان داد که محلهء درکه با وزن 2528\0 در رتبهء سوم قرار می‌گیرد.مقایسهء عوامل مؤثر در پایداری محله‌ها نشان می‌دهد که محله‌های درکه و اوین به ترتیب از نظر اجتماعی،فرهنگی و اقتصادی و ولنجک از نظر کالبدی،در سطح بالاتر قرار دارند.همچنین با توجه به تفاوت عملکردی شورایاری‌ها،محلهء اوین با شناخت‌ بیشتر مردم و به دلیل ارتباط تنگاتنگ هم‌محله‌ای‌ها با یکدیگر،فعالیت بیشتری داشته و در جهت تحقق‌ اهداف سند توسعهء محله‌ای گام‌های مؤثرتری برداشته است.به طوری که 80 درصد ساکنان اوین و 75 درصد از ساکنان درکه عملکرد شورایاری‌های محله‌شان را کاملا تأثیرگذار ارزیابی کرده‌اند.

۲بررسی نظری مفهوم محله و بازتعریف آن با تأکید بر شرایط محله های شهری ایران
اطلاعات انتشار: تابستان- شماره ۷۲، سال
تعداد صفحات: ۲۰
در فرایند کنونی برنامه ریزی و مدیریت توسعه شهری، استفاده از راهبردهای مشارکتی و رویکرد برنامه ریزی از پایین به بالا به تدر یج مورد اجماع نظر برنامه ریزان قرار گرفته است . تحقق این رویکرد، را به عنوان واحد پایه و محور « محله » نیازمند تعریف نظام تقسیمات فضایی خردتری است که می توان برنامه ریزی مشارکتی در عرصه همگانی در شهرها قلمداد کرد . این مقاله م ی کوشد با توجه به برداشت های گونا گون از محله، مبتنی بر دیدگا ه های مختلف علمی و با تاکید بر زمینه های حقوقی و تاریخی در شهره ا ی ایران به اصول مشترک در تعریف محله دست یابد . مطالعه حاضر به لحاظ روش انجام « تحلیل برون ی » و « تحلیل درون ی » تحقیق براساس رویکرد کیفی، و تحلیل اسناد مطالعه به دو شیوه شد. یافته های این مطالعه نشان می دهد که محله مفهومی است که هر یک از حوزه های مختلف علمی بنا به زمینه های نظری خاص خود، به تعریف و کاربست آن پرداخته اند. دارا بودن مرز و محدوده مشخص، حس همبستگی و روابط متقابل میان ساکنان، هویت جمعی و اشتراک اهداف، یکپارچگی ف ضا و فعالیت، خودکفایی نسبی و جمعیت متناسب از مضامین مشترک در تعریف محله بوده است . برمبنای ویژگ ی ها و معیارهای مورد انتظار، مفاهیم جمعیتی، زیرساختی، سیاسی، حسی، اجتماعی و محیطی به عنوان اصول پایه در تعریف محله محسوب م ی شود. مفهوم شناسی محله در شهرهای ایران نشان می دهد که در گذشته ویژگی ها و معیارهای قومی، مذهبی، نژادی و نظایر اینها، و در زمان حاضر اصول رسمی و قراردادی در تعریف مفهوم و تعیین حدود محله نقش تعیین کننده ای دارند . در مجموع محدوده فضایی یکپارچه، وجود مرزهای کالبدی مبتنی بر درک ذهنی و یا نشانه ع ینی، حس تعلق مکانی و همبستگی اجتماعی، امکان شناخت رو در رو و وجود تسهیلات و خدمات محلی از جمله نکاتی است که در مفهو مشناسی محله اهمیت م ییابند.

۳تحلیل فضایی سرمایه اجتماعی سکونتگاههای شهری و روستایی – مطالعه موردی شهرستان کوهدشت –
اطلاعات انتشار: پاییز و زمستان- شماره ۶۱، سال
تعداد صفحات: ۲۶

۴رابطه بین شهرک های صنعتی با توسعه فضایی در استان ایلام
اطلاعات انتشار: بهار- شماره ۱۲۵، سال
تعداد صفحات: ۱۴

۵سنجش تطبیقی ظرفیت مشارکت پذیری ساکنان دربافت های جدید و قدیم شهری با استفاده از مدل AHP (نمونه موردی: محله حسینیه «قدیم» و کوی قائم «بافت جدید» شهر زنجان)
اطلاعات انتشار: تابستان ،هیجدهم - شماره ۴۸، سال
تعداد صفحات: ۲۶
امروزه به­دنبال نارسایی و انتقادات وارده به روند برنامه­ریزی شهری قبل از دهه 1950 (چون طرح­های شـهری کالبد محور) شاهد ورود و کاربست مـفهوم مشارکت و برنامه­ریـزی مشارکتی در ادبـیات برنامه­ریـزی، ابتدا در کـشورهای توسـعه­یافته و سپس نشر و نمو آن در کـشورهای در حال توسـعه می­باشیم. آگاهی از ظرفیت مشارکت­پذیری ساکنان بافت­های مختلف شهری برای تحقق برنامه­ها و رسیدن به اهداف برنامه­ریزی امری ضروری است. از این رو شناخت ابعاد مختلف مشارکت و سنجش آن در محلات شهری منجر به درک درست تفاوت­های موجود عناصر سیستم شهری (محلات شهری) شده و فرایند برنامه­ریزی شهری را متناسب با تفاوت­های موجود، نظام داده و عملیاتی می­کند. این پژوهش با استفاده از روش تحقیق کمی، در چارچوب مدل تحلیل سلسله­مراتبی (AHP) و تحلیل همبستگی سعی نموده است به مقایسه تطبیقی ظرفیت مشارکت مردم در بافت­های فرسوده و جدید شهری با نمونه موردی محله حسینیه (بافت قدیم ) وکوی قائم (بافت جدید) شهر زنجان بپردازد. نتایج به­دست آمده نشان می­دهد که با وجود مشکلات عدیده در بافت­های فرسوده ظرفیت مشارکت­پذیری ساکنان آن در ارتقا محیط محل بالاتر از بافت­های جدید است.

۶بررسی روند توسعه فیزیکی بخش شمال غرب شهر تهران مطالعه موردی: حصارک
اطلاعات انتشار: زمستان- شماره ۱۰، سال
تعداد صفحات: ۲۰

۷تحلیل تطبیقی فعالیتهای گردشگری مناطق 1 و20 شهر تهران
اطلاعات انتشار: بهار- شماره ۴۱، سال
تعداد صفحات: ۱۸
کلان شهر تهران در شمال کشور و جنوب دامنه رشته کوه البرز واقع شده است. ارتفاع این شهر در بلندترین نقاط شمال به 2000 متر و در جنوبی ترین نقاط به 1050 متر از سطح دریا می‌رسد. تهران از شمال به نواحی کوهستانی و از جنوب به نواحی کویری منتهی می شود و با توجه به تنوع محیطی، یکی از کانونهای مهم گردشگری در سطح کشور به شمار می‌رود. بر اساس ویژگی‌های متفاوت مکانی، تاریخی، اجتماعی و اقتصادی گردشگری در تهران، در مناطق مختلف نیز تفاوتهایی وجود دارد. در این پژوهش سعی شده است ابتدا تصویری از تفاوتهای فضایی شهر معرفی گردد و سپس با شناسایی زیرساخت‌ها و توانهای محیطی مبتنی بر ویژگی‌ها و توانهای گردشگری شهر تهران، علل تفاوت ها مشخص شوند. بدین منظور عوامل تاثیرگذار بر گردشگری در دو منطقه مطالعاتی ( منطقه 1و20 ) با روش توصیفی ـ تحلیلی مورد بررسی قرار گرفت. باتوجه به رویکرد تحقیق مبنی بر توسعه پایدار شهری، از دو منطقه 1و 20 به ترتیب با کاربرد فرمول کوکران 130 نفر در منطقه 1 و 130 نفر در منطقه 20 به عنوان نمونه انتخاب شدند. نتایج حاصل از بررسی نمونه‌ها و تهیه جدول سوات ضمن مشخص ساختن نقاط قوت و ضعف و فرصتها و تهدیدات در دو منطقه، نشان داد که گردشگری در دو منطقه مطالعاتی دارای تفاوتهایی است. گردشگری در منطقه 1 شهر تهران عموما از نوع طبیعت ـ محور و در منطقه 20 شهر تهران به دلیل قدمت تاریخی و مذهبی، ازنوع گردشگری مذهبی ـ تاریخی به شمار می رود.

۸پهنه بندی زمین برای توسعه فیزیکی شهر شیراز با استفاده از GIS و AHP
اطلاعات انتشار: زمستان- شماره ۷۲، سال
تعداد صفحات: ۸

۹تحلیل نابرابری های توسعه منطقه ای در بخش بهداشت و درمان استان اردبیل
اطلاعات انتشار: تابستان- شماره ۱۸، سال
تعداد صفحات: ۱۴
هدف برنامه­ریزی منطقه­ای توسعه و کاهش نابرابری­هاست. لازمه­ی برنامه­ریزی منطقه­ای، شناسایی جایگاه مناطق نسبت به یکدیگر به لحاظ توسعه است. کاهش نابرابری در بهره­مندی از منابع، دست آوردها و امکانات جامعه، یکی از مهم­ترین معیارهای اساسی توسعه به شمار می­آید. خدمات بهداشت و درمان یکی از ارکان اصلی توسعه محسوب می­شوند و ارائه خدمات بهداشت و درمان در مناطق مختلف باعث کاهش فقر می­شود، لذا شرایط را جهت تربیت و رشد سرمایه انسانی و توسعه اقتصادی و اجتماعی در مناطق مختلف کشور را فراهم می­نماید. همچنین وضعیت بهداشتی و درمانی جامعه به عنوان یکی از مهم­ترین معیارهای کیفیت زندگی و توسعه­یافتگی مطرح است. هدف از پژوهش حاضر بررسی و تحلیل میزان توسعه­یافتگی شهرستان­های استان اردبیل در بخش بهداشت و درمان است. روش تحقیق توصیفی– تحلیلی بوده و درجه توسعه­یافتگی شهرستان­های استان در شاخص بهداشتی و درمانی با مدل VIKOR مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته­اند. نتایج پژوهش نشان می­دهد که شهرستان­های استان به لحاظ سطح توسعه­یافتگی در شاخص­های بهداشتی و درمانی دارای عدم تعادل می­باشند، به طوری­که شهرستان خلخال با امتیاز نهایی 0924\0 (بسیار برخوردار) و شهرستان پارس­آباد با امتیاز نهایی 9989\0 (بسیار محروم) به ترتیب در سطوح اول و آخر قرار گرفته­اند. همچنین نتایج آزمون همبستگی پیرسون برخورداری از شاخص­های بهداشتی– درمانی در بین شهرستان­های مورد مطالعه را در ارتباط با میزان نزدیکی به مرکز استان و میزان شهرنشینی به ترتیب رابطه­ی معناداری مستقیم و غیرمستقیم را نشان می­دهد.

۱۰جایگاه برنامه ریز در فرآیند برنامه ریزی شهری ایران
اطلاعات انتشار: پاییز-شماره ۱۲، سال
تعداد صفحات: ۱۴
برنامه ریزان به عنوان میانجی گران بین شناخت و کنش، جایگاه مهمی در به ثمر رسیدن مطلوبها در فرایند برنامه ریزی هر جامعه ای دارند. روند رویکردهای اخیر که مبتنی بر اجتماع و سیاسی شدن فرایند برنامه ریزی و بالطبع، دور شدن از فرایند برنامه ریزی صرفا فنی، کالبدی و عقلانی بوده است، ذهنیت تغییر در بسیاری از راهبردهای برنامه ریزی را سبب شده است. برنامه ریزان در رویکردهای جدیدتر ترغیب شده اند تمامی تلاششان را معطوف به استفاده از تمامی نیروها، جهت پیشبرد اهداف، برای خلق جهانی بهتر کنند. رسیدن به این وضعیت، اصلا روندی ساده و در دسترسی نبوده است. هنوز در بسیاری از کشورها (و ازجمله در کشور ما)، بخش عمده ای از تلاش برنامه ریزان در فرایند برنامه ریزی به سبب تعریف ناقص و ناکارآمد، و همچنین دخالت های دولتی، عملا بی نتیجه مانده است. این مقاله می کوشد با نگاهی انتقادی، فرایند برنامه ریزی و جایگاه برنامه ریزان علم گرا و فن گرای کنونی کشور را بررسی و ضرورت تغییر روش برنامه ریزی، به روشهای اجتماع محور و سیاست محور را یادآوری کند و برنامه ریزان را به بازتعریف جایگاه خود در برنامه ریزی دعوت نماید. در این مقاله تلاش شده است ابتدا از طریق مطالعات اسنادی انتقادهای اصلی واردشده بر برنامه ریزی فنی و سنتی که برنامه ریزی غالب در کشور است، بررسی شود و سپس این انتقادها در روند مطالعات کشور مورد کنکاش قرار گیرند. ازآنجایی که بخش عمده ای از مطالعات کشور توسط شرکت های مهندسان مشاور، صورت می گیرد؛ از طریق مصاحبه با مدیران عامل بزرگترین شرکت های مهندسین مشاور کشور، چالشهای پییش روی برنامه ریزان مورد تجزیه وتحلیل قرارگرفته است. این مطالعه نشان می دهد نقش برنامه ریزان در بین اضلاع اصلی جامعه یعنی دولت و اجتماع جانبدارانه، ناقص و پرایراد است، برداشتهای برنامه ریزان از برنامه ریزی نیز بسیار ناپخته، یخ زده و تغییرنیافته است و برنامه ریزی به واسطه ویژگی جانبدارانه و درونی شده در درون ساختار دولت یک طرفه و کاسب کارانه شکل گرفته است.

۱۱تحلیل سرمایه ی اجتماعی با تأکید بر مشارکت شهروندی و پاسخ گویی مدیران شهری مورد پژوهی: شهر اسلامشهر
اطلاعات انتشار: پاییز - شماره ۳۰، سال
تعداد صفحات: ۱۶
از جمله عوامل و ملزومات موفقیت هر گونه برنامه­ریزی، توجه به مسائل اجتماعی و سرمایه­ی اجتماعی است، به گونه­ای که نمی­توان بدون توجه بدان به امر برنامه­ریزی اقدام نمود. مشارکت شهروندی نیز از جمله مؤلفه­های سرمایه ی اجتماعی است که بسیاری از مشکلات شهرهای امروزی به عدم مشارکت شهروندان در تصمیم­گیری­ها برمی­گردد که با عوامل و متغیرهای بسیاری در ارتباط است که یکی از این مؤلفه­ها، پاسخ گویی مدیران شهری است که می­تواند بر وضعیت مشارکت شهروندی تأثیر بگذارد. لذا در این نوشتار، وضعیت مؤلفه­های مشارکت شهروندی و پاسخ گویی مدیران شهری و ارتباط بین دو مؤلفه تحلیل گردیده است. روش تحقیق حاضر، توصیفی–تحلیلی است که در بخش نظری از مطالعات کتابخانه­ای و در بخش موردی تحقیق از پیمایش و تکنیک پرسشنامه بهره گرفته شده است. منطقه مورد مطالعه تحقیق نیز شهر اسلامشهر است. نتایج نشانگر آن است که وضعیت مشارکت شهروندی و مؤلفه­ی پاسخ گویی مدیران شهری پایین­تر از سطح متوسط قرار دارد، همچنین بین مؤلفه‌های مشارکت شهروندی و پاسخ گویی مدیران شهری ارتباط مستقیم و معناداری وجود دارد. بنابراین با بالارفتن مؤلفه­ی پاسخ گویی مدیران شهری می­توان شاهد بالارفتن مشارکت شهروندی نیز بود و عکس این مورد نیز صادق است.

۱۲تحلیلی بر رضایتمندی مسافران از خدمات رسانی سامانه اتوبوس های تندرو (BRT) منطقه 3 کلانشهر تهران با رویکرد حمل و نقل پایدار شهری
اطلاعات انتشار: تابستان- شماره ۲۷، سال
تعداد صفحات: ۱۸

۱۳تحلیلی بر پراکنش جمعیت و توزیع خدمات شهری بر پایه ی عدالت فضایی؛ (مطالعه ی موردی: شهر اردبیل)
اطلاعات انتشار: پاییز، دوره سوم - شماره ۳، سال
تعداد صفحات: ۲۴
میزان و چگونگی توزیع خدمات شهری نقش مؤثری در جابه‌جایی فضایی جمعیت و تغییرات جمعیتی در مناطق شهری دارد. از آنجا که یکی از معیارهای توسعۀ پایدار شهری توجه به توزیع متوازن جمعیت است، توزیع خدمات شهری می‌تواند موجب عدالت فضایی گردد. هدف از این پژوهش، ارزیابی میزان هماهنگی در پراکندگی جمعیت و توزیع خدمات در نواحی شهر اردبیل است. روش پژوهش توصیفی– تحلیلی بوده و در آن از ضریب آنتروپی برای بررسی میزان تعادل در توزیع جمعیت و از ضریب پراکندگی و مدل ویکور برای بررسی میزان تعادل در توزیع خدمات شهری در نواحی شهر اردبیل استفاده شده است. جامعۀ آماری تحقیق، نواحی چهل‌وچهارگانة شهر اردبیل است که با توجه به هفده شاخص خدمات شهری ارزیابی شده است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که ناحیه‌های 6 و 7 منطقۀ 2 با بیشترین امتیاز (بسیار برخوردار) و ناحیۀ 7 منطقۀ 4 با کمترین امتیاز (بسیار محروم) به‌ترتیب در سطح اول و آخر قرار گرفته‌اند. همچنین بر اساس یافته‌های پژوهش، خدمات در برخی شاخص‌ها مانند فرهنگی، مهدکودک، آتش‌نشانی و... به‌صورت متعادل در نواحی شهر توزیع نشده است. همچنین بر اساس ضریب همبستگی پیرسون، بین تراکم جمعیت و توزیع خدمات (161\0) رابطۀ معناداری وجود ندارد. یعنی توزیع خدمات مطابق با نیازهای جمعیتی نبوده است، بلکه ویژگی‌های اجتماعی – اقتصادی ساکنان نواحی در پراکنش و توزیع خدمات مؤثر بوده‌اند. بررسی ضریب همبستگی پیرسون میان پراکندگی جمعیت و توزیع خدمات (151\0) در نواحی شهر اردبیل نبود رابطۀ معنادار را بین این دو متغیر نشان می‌دهد. بنابراین ضمن افزایش شاخص‌های خدمات شهری در سطح نواحی شهر اردبیل، برقراری ارتباط هماهنگ و مؤثر بین پراکندگی جمعیت و توزیع خدمات در نواحی شهر اردبیل ضروری به نظر می‌رسد. رشد شتابان جمعیت شهری و پیشی گرفتن آن از امکانات و خدمات شهری مطلوب و نبود برنامه‌ریزی صحیح، موجب ناهمگونی و عدم تعادل توزیع امکانات و خدمات در سطح شهر می‌شود.

۱۴تحلیلی بر مدیریت تقاضای سفر در راستای حمل و نقل پایدار شهری (موردپژوهی: کلانشهر تهران)
اطلاعات انتشار: بهار- شماره ۲۱، سال
تعداد صفحات: ۱۴
امروزه مدیریت تقاضای سفر به عنوان یکی از راهکارهای نیل به حمل و نقل پایدار شهری مطرح می‌باشد. فراگیر شدن این موضوع در کلانشهرهای مختلف جهان و اهتمام پژوهشگران با رویکردهای گوناگون به این مسأله، منجر به پیدایش راهکارها و مدل‌های مختلفی در راستای تکامل مدیریت تقاضای سفر شده‌ است. در این بین مدیریت شهری کلانشهر تهران نیز اخیرا در کنار عرضه زیرساخت‌های حمل و نقلی، به راهکارهای مدیریت تقاضای سفر توجه می‌کند. هدف پژوهش حاضر ﺑﺎﺯﻧﮕﺮﻱ و ارائه مدل محاسباتی برای ﻋﻮﺍﺭﺽ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻲ ﺍﺯ استفاده‌کنندگان ﺧﻮﺩﺭﻭﻫﺎﻱ شخصی در کلانشهر تهران به عنوان یکی از راهکارهای مدیریت تقاضای سفر می‌باشد. پرسش اصلی در پژوهش این است که آیا ﺍﺧﺬ ﻋﻮﺍﺭﺽ ﻣﺘﻐﻴﺮ ﻭ ﺗﺼﺎﻋﺪﻱ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺭﻭﻫﺎﻱ ﺷﺨﺼﻲ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ متغیرهای بکار رفته در مدل پیشنهادی، می‌تواند با ﺗﺄﺛﻴﺮﮔﺬﺍﺭی و کاهش ﺩﺭ ﻣﺼﺮﻑ ﺳﻮﺧﺖ، به محدود کردن استفاده از خودروی شخصی و استفاده بیشتر از حمل‌و‌نقل عمومی کمک کند؟ روش تحقیق با توجه به موضوع و اهداف پژوهش، توصیفی‌– تحلیلی است. این پژوهش در سه مرحله مطالعات اسنادی، اطلاعات میدانی و تجزیه و تحلیل اطلاعات به دو روش کتابخانه‌ای و میدانی انجام شده است. در بخش تحلیل، ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﻋﻮﺍﺭﺽ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻲ، ﺳﻪ ﻣﺘﻐﻴﺮ ‌"نوع خودرو (k)" ،‌"عمر خودرو (A)" ‌و ‌"میزان مسافت پیموده شده (L)"‌ بر اساس ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ ﭘﺎﻳﻪ ([1]TB) ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺳﺎﻻﻧﻪ، ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که با اعمال سه متغیر مذکور برای دریافت عوارض با استفاده از ﺗﺎبع ﻧﺮﺥ ﻋﻮﺍﺭﺽ ﻧﻬﺎﻳﻲ[2] ﺧﻮﺩﺭﻭ: ‌TF=‌f(k,‌A,‌L)، ﻛﺎﻫﺶ ﺍﺳـﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻭﺳـﺎﻳﻞ ﻧﻘﻠﻴـﻪ ﺷﺨـﺼﻲ ﻭ ﺍﻓـﺰﺍﻳﺶ ﻣﻄﻠﻮﺑﻴﺖ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺣﻤﻞ ﻭ ﻧﻘﻞ ﻋﻤﻮمی ﺑﻪ عنوان گزینه جایگزین تحقق خواهد. در انتها نیز با استفاده از تکنیک ‌S.W.O.T به ارزیابی نقاط قوت، ضعف، فرصت‌ها و تهدیدهای عملیاتی نمودن راهکارهای مدل پیشنهادی در کلانشهر تهران پرداخته شده است. [1] . Base Tax [2] . Final Tax

۱۵پیامدهای کالبدی فضایی تغییر کاربری اراضی کشاورزی منطقه 18 کلان شهر تهران
اطلاعات انتشار: پاییز- شماره ۱۱، سال
تعداد صفحات: ۲۱
تخریب یا کاهش کاربری اراضی کشاورزی در مناطق شهری توجه برنامه­ریزان را به اصول توسعه پایدار شهری ضروری می‌سازد. کاربری‌ اراضی کشاورزی از مهم‌ترین ساختار اکولوژیک شهری می‌باشد که باعث استمرار فرایندهای اکولوژیک در شهرها می‌گردد و این مسئله در تهران به سبب آلودگی­های زیست محیطی اهمیت بیشتری می‌یابد. این مطالعه با هدف سنجش تغییرات کاربری اراضی کشاورزی و پیامدهای کالبدی – فضایی در منطقه 18 شهر تهران صورت گرفته است. بدین منظور با به کار گیری روش تحقیق توصیفی– تحلیلی، روش جمع آوری اطلاعات اسنادی و میدانی، فن مشاهده و از نرم افزار­های نظیر ENVI، GIS تدوین گردیده، بدین سان ابتدا تغییرات کاربری‌های اراضی کشاورزی از سال 1365 تا 1394 استخراج شد و سپس بر اساس نقشه تغییرات حاصله، در سه کلاس اراضی کشاورزی، فضای انسان ساخت و بایر مقایسه و تحلیل شده است. برآورد پویش زمانی تحولات، حاکی از آن است که غلبه کارکردهای انسانی در منطقه سبب کاهش کاربری اراضی کشاورزی در طی زمان گردیده و پیامدهای کالبدی– فضایی همچون، تداخل کاربری های ناسازگار، محصور شدن اراضی کشاورزی، گسترش نامطلوب صنایع و شکل گیری کاربری­های انتظاری در محیط را در پی داشته است در این راستا پیشنهادات حفاظتی، تقویتی و بهسازی کاربری اراضی کشاورزی ارائه می­شود.
نمایش نتایج ۱ تا ۱۵ از میان ۱۵ نتیجه