توجه: محتویات این صفحه به صورت خودکار پردازش شده و مقاله‌های نویسندگانی با تشابه اسمی، همگی در بخش یکسان نمایش داده می‌شوند.
۱بررسی مقایسه ای رفتارهای ارتقاء دهنده سلامتی در دانشجویان پرستاری، مامایی و اتاق عمل دانشکده پرستاری و مامائی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان
اطلاعات انتشار: مديريت ارتقاي سلامت، فروردين و ارديبهشت, دوره  ۵ , شماره  ۲ (پياپي ۱۸)، سال
تعداد صفحات: ۱۱
مقدمه: رفتارهای ارتقاء دهنده سلامتی یکی از معیارهای تعیین کننده سلامت می باشد. بررسی وضعیت سلامت دانشجویان علوم پزشکی به عنوان قشری که در آینده ای نزدیک مسوولیت ارائه خدمات مرتبط با سلامت به مردم را بر عهده دارند، از جمله وظایف مهم دانشگاه هاست. این مطالعه با هدف تعیین و مقایسه رفتارهای ارتقاء دهنده سلامتی دانشجویان پرستاری، مامایی و اتاق عمل دانشکده پرستاری و مامائی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان سال تحصیلی 1394–93 انجام شده است.مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی–مقایسه ای بر روی 156 دانشجو در سه رشته پرستاری، مامایی و اتاق عمل که با روش سهمیه بندی و بصورت تصادفی انتخاب شدند، انجام شد. ابزار گردآوری داده ها شامل چک لیست مشخصات جمعیت شناختی و «پرسشنامه رفتارهای ارتقاء دهنده سلامت» (HPLP II) (Health Promoting Behaviors Questionnaire) بود. به دلیل سنجش روایی و پایایی ابزار گردآوری داده ها در خارج و داخل کشور، در مطالعه حاضر به یافته های آنان اکتفا شد. داده ها پس از جمع آوری، توسط نرم افزار اس پی اس اس نسخه 20 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: میانگین نمره کل رفتارهای ارتقاء دهنده سلامت در دانشجویان مامایی بیشتر از دو رشته پرستاری و اتاق عمل بود (140.18±18.05). همچنین بیشترین میانگین نمره کسب شده در رشته پرستاری و مامایی مربوط به رشد روحی (26.33±5.06 و 27.86±5.25)، و در رشته اتاق عمل مربوط به روابط بین فردی (26.71±4.29) بود. میانگین نمره رفتارهای ارتقاء دهنده سلامتی در حیطه تغذیه در سه رشته پرستاری، مامایی و اتاق عمل با آزمون آماری ANOVA یکسان نبود (p=0.005)، اما میانگین نمره کلی رفتارهای ارتقاء دهنده سلامتی و بقیه حیطه های آن در بین سه رشته اختلاف معنادار نداشت.نتیجه گیری: میانگین کلی نمره رفتارهای ارتقا دهنده سلامتی در دانشجویان سه رشته، میانگین نمره رفتارهای ارتقاء دهنده سلامتی در بعد مسوولیت پذیری سلامت، فعالیت جسمانی و مدیریت تنش در سه رشته پایین بود. لذا پیشنهاد می گردد برنامه های آموزشی و فرهنگی – ورزشی با هدف تغییر رفتار در سه حیطه برگزار گردد.

۲بررسی سطح خودکارآمدی و عوامل مرتبط با آن در بیماران ایسکمیک قلبی: یک مطالعه توصیفی همبستگی
اطلاعات انتشار: پژوهش پرستاري، سال
تعداد صفحات: ۹
مقدمه: بیماری‌های ایسکمیک قلبی مسوول 46% از علل مرگ و میر در ایران می‌باشند. جهت ارتقای رفتارهای بهداشتی مبتلایان به این بیماری‌ها، می‌توان عوامل شناختی– رفتاری نظیر خودکارآمدی را مدنظر قرار داد. با این وجود نتایج مطالعات پیشین در زمینه عوامل مرتبط با خودکارآمدی بیماران ایسکمیک قلبی متناقض است. هدف این مطالعه تعیین سطح خودکارآمدی و عوامل مرتبط با آن در بیماران ایسکمیک قلبی مراجعه‌کننده به بیمارستان‌های منتخب شهر اصفهان بوده است. روش: این مطالعه توصیفی– همبستگی برروی 100 نفر از مبتلایان به بیماری‌های ایسکمیک قلبی بستری در بخش‌های قلب بیمارستان‌های شهید چمران و الزهرا (س) اصفهان انجام گردید. تحلیل آماری داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیلی در نرم‌افزار آماری SPSS v.16 انجام شد. یافته‌ها: محدوده امتیاز خودکارآمدی بیماران، 64–0 با میانگین 48\17±28\35 بود. 63% از بیماران سطح بالایی از خودکارآمدی داشتند. اگرچه یافته‌های آزمون کای‌اسکویر ارتباط آماری معناداری را بین سن و جنس با سطح خودکارآمدی بیماران ایسکمیک قلبی نشان نداد، اما یافته‌های مدل رگرسیون لجستیک چندگانه نشان داد که سطح خودکارآمدی در افراد جوان‌تر (047\0=p) و مردان (00\0=p) و افراد دارای سابقه شرکت منظم در برنامه‌های غربالگری (03\0=p) بیشتر می‌باشد. نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج این مطالعه که سن، جنس و شرکت منظم در غربالگری‌های روتین از عوامل مرتبط با خودکارآمدی در بیماران ایسکمیک قلبی می‌باشند و با توجه به شیوع و اهمیت بیماری‌های ایسکمیک قلبی، ضرورت تقویت خودکارآمدی به عنوان عاملی اساسی در بهبود رفتارهای بهداشتی بیماران، به کمک استراتژی‌هایی نظیر آموزش‌های هدفمند و پیگیری‌های منظم توصیه می‌شود.
نمایش نتایج ۱ تا ۲ از میان ۲ نتیجه