توجه: محتویات این صفحه به صورت خودکار پردازش شده و مقاله‌های نویسندگانی با تشابه اسمی، همگی در بخش یکسان نمایش داده می‌شوند.
۱بررسی اپیدمیولوژیک عوامل باکتریال التهاب ملتحمه نوزادی در بیمارستان های امام حسین، رسالت و شهید اکبرآبادی، سالهای 81–1380
اطلاعات انتشار: پژوهش در پزشکي، تابستان, دوره  ۲۷ , شماره  ۲، سال
تعداد صفحات: ۶
سابقه و هدف: التهاب ملتحمه نوزادی یکی از شایعترین عفونت های ماه اول زندگی می باشد. هدف این مطالعه تعیین شیوع عوامل باکتریال التهاب ملتحمه نوزادی در طی سالهای 81–1380 در نوزادان متولد شده در بیمارستان امام حسین (ع)، رسالت و شهید اکبرآبادی بود.مواد و روشها: این مطالعه به روش توصیفی بر روی 3140 نوزاد انجام گرفت. ابتدا خصوصیات اپیدمیولوژیک مادر و نوزاد با پرسش از مادر و با مراجعه به پرونده زایمانی نوزاد در پرسشنامه وارد شد. در صورت وجود ترشح چشم، نمونه از کل دوساک تحتانی برای رنگ آمیزی گرم و گیمسا و برای کشت میکروبی در میحطهای کشت آگار خونی، آگار شکلاتی و تیوگلیکولات در بالین نوزاد برداشته و به آزمایشگاه بیمارستان امام حسین فرستاده شد. جهت بررسی کلامیدیا بعد از تهیه direct immuno fleuroscent از کول دوساک تحتانی و ثابت کردن آن با استن در بالین نوزاد نمونه های تهیه شده به دانشکده بهداشت درمانگاه تهران برای بررسی زیر میکروسکوپ ایمنوفلورسانت فرستاده شد. در زمان ترخیص نوزادان به مادران آنها توصیه شد که در صورت بروز هر کدام از علایم التهاب ملتحمه (قرمزی، ترشح, تورم مامبران و کدورت قرنیه) تا سن یک ماهگی به درمانگاه اطفال مراجعه می کنند و اگر اطاعاتی از آنها پیدا نمی کردیم هفته ای یک بار توسط تماس تلفنی راجع به ناراحتی چشمی نوزاد سئوال می شد و اگر علامتی بود، دعوت به معاینه می شدند. اطاعات با آمار توصیفی و به کمک نرم افزار SPSS آنالیز و تفسیر گردید.یافته ها: 1699 نوزاد (54 درصد) پسر و 1441 نوزاد (46 درصد) دختر بودند.  170نوزاد با علایم التهاب ملتحمه مراجعه کردند (شیوع 5 درصد) که نمونه گیری از آنها انجام شد. در 82 مورد (48 درصد) کشت میکروبی منفی گزارش شد. در 26 مورد (15 درصد) استافیلوکوک کواگولاز منفی، در 23 مورد (13.5 درصد) استافیلوکوک اپیدرمیس، 13 مورد (8 درصد) E.Coli مورد (6 درصد) استافیلوک طلایی رشد کرد. در مورد کلامیدیا از 170 نمونه ترشح چشمی در 10 مورد (6 درصد)، DIF مثبت گزارش شد که 6 مورد آن با میکروبهای دیگر همراه و 4 مورد ایزوله بود.نتیجه گیری و توصیه ها: با توجه به گزارش شیوع 1.64 تا 66.5 درصدی التهاب ملتحمه در جوامع مختلف، شیوع التهاب در مطالعه ما در حد خوبی (5 درصد) قرار دارد. از نظر عوامل میکروبی، کوکسی های گرم مثبت درصد جدول قرار دارند و باید توجه داشت حتی با وجود علایم بالینی التهاب ملتحمه در نیمی از موارد جواب کشت منفی است. میزان آلودگی به کلامیدیا در جامعه ما نسبت به جوامع غربی کمتر است که احتمالا به علت انتقال کمتر از راه جنسی است.

۲مقایسه تاثیر کورتیکواسترویید تزریقی داخل سیاهرگی با مقدار بالا و دارونما در نوروپاتی ضربه ای عصب بینایی
اطلاعات انتشار: بينا، بهار, دوره  ۱۱ , شماره  ۳ (پی در پی ۴۴)، سال
تعداد صفحات: ۷
هدف: مقایسه اثر مقادیر بالای کورتیکواسترویید تزریقی داخل سیاهرگی با دارونما در درمان نوروپاتی ضربه ای عصب بینایی.روش پژوهش: در یک کارآزمایی بالینی دوسوکور تصادفی شده، 31 چشم از 31 بیمار که طی 7 روز اخیر دچار ضربه چشم یا سر شده بودند؛ در دو گروه مورد بررسی قرار گرفتند. بیماران دچار اغما، چشمان دچار آسیب نفوذی و مواردی که نیاز به جراحی فشاربرداری غلاف عصب بینایی داشتند؛ وارد مطالعه نشدند. گروه درمان (16 چشم) تحت درمان با متیل پردنیزولون داخل سیاهرگی به میزان روزانه یک گرم به مدت سه روز و سپس پردنیزولون خوراکی یک میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به مدت 11 روز قرار گرفتند که به تدریج قطع شد. در گروه شاهد (15 چشم)، 50 میلی لیتر نرمال سالین هر 6 ساعت برای سه روز و دارونمای خوراکی در 11 روز بعدی تجویز گردید. وضعیت دید اصلاح شده، مارکوس گان، دیسک بینایی، شکستگی جدار اربیت و کانال بینایی بعد از یک، دو و سه روز، 2 هفته، یک و سه ماه ثتب گردید. بهبود دید به صورت افزایش حداقل 0.3 LogMAR در دید ماه سوم نسبت به دید اولیه در نظر گرفته شد.یافته ها: هر 31 بیمار مرد بودند. میانگین سنی بیماران 29.1±15.6 سال بود. بهبود دید بعد از سه ماه در 61.3 درصد موارد در مجموع، در 81.2 درصد موارد در گروه درمان و در 53.3 درصد موارد در گروه شاهد روی دارد ولی تفاوت دو گروه از نظر آماری معنی دار نبود. بهبود دید در 48 ساعت اول با بهبود دید نهایی ارتباط مستقیم داشت (P=0.003) ولی بهبود دید نهایی با سن (P=0.06)، فاصله زمان آسیب تا شروع درمان (P=0.5)، میزان دید اولیه (P=0.06) و شکستگی دیواره های اربیت (P=0.3) ارتباط نداشت. دید نهایی، با رنگ پریدگی دیسک بینایی ارتباط معکوس داشت (P=0.002) و میزان مارکوس گان اولیه با بهبود دید ارتباط معکوس داشت (P=0.0001).نتیجه گیری: کورتیکواسترویید تزریقی داخل سیاهرگی با مقدار بالا، تاثیری در درمان نوروپاتی ضربه ای عصب بینایی ندارد.

۳بررسی اثرات درمانی و عوارض سه روش بیهوشی عمومی و بی حسی موضعی و سطحی در اعمال جراحی کاتاراکت
اطلاعات انتشار: مجله دانشكده پزشكي، , دوره  ۵۸ , شماره  ۲، سال
تعداد صفحات: ۴
در سالهای اخیر اعمال جراحی کاتاراکت با بی حسی سطحی به روش فیکوامولسیفیکاسیون با شکاف کوچک و پیوند عدسی foldable مطرح گردیده است و جراحان عقیده دارند که بدون ایجاد خطر خاصی می توان از بروز عوارض روشهای بیهوشی عمومی و تزریقات اطراف کره چشم جلوگیری کرد.در این تحقیق، با هدف بررسی اثرات درمانی و عوارض سه روش بیهوشی عمومی و تزریقات موضعی و سطحی ، 92 بیمار مبتلا به کاتاراکت مراجعه کننده به مرکز آموزشی و درمانی امام حسین (ع) تهران به صورت تصادفی به سه گروه تقسیم شده و با بیحسی به یکی از این روشها تحت عمل جراحی قرار گرفتند. حرکت پلک و گلوب، حس گلوب و تنگی مردمک و بیرون زدگی ویتره در ضمن عمل جراحی در روش سطحی مختصری بیشتر از دو روش دیگر بوده است ولی عوارض مهمی چون پارگی کپسول خلفی و خروج ویتره در آن زیادتر نبوده است. با توجه به عوارض عمومی و موضعی کمتر روش سطحی و برگشت سریع دید و امکان عمل سرپایی در بیماران آگاه، این بیحسی به عنوان یک روش جدید در کنار بیهوشی عمومی و تزریقات موضعی باید مطرح گردد و در بیمارانی که اندیکاسیون بیهوشی ندارند و تزریقات پشت گلوب نیز برای آنها خطرناک است مفید می باشد.

۴رابطه اختلالات گوش و حلق و بینی و انسداد مادرزادی مجرای اشکی
اطلاعات انتشار: بينا، تابستان, دوره  ۱۲ , شماره  ۴ (پي در پي ۴۹)، سال
تعداد صفحات: ۷
هدف: تعیین شیوع اختلالات گوش و حلق و بینی در مبتلایان به انسداد مادرزادی مجرای اشکی (CNLDO) در مقایسه با گروه شاهد.روش پژوهش: مطالعه به صورت مورد شاهدی بر روی 80 کودک مبتلا به CNLDO و 80 کودک غیر مبتلا انجام شد. هردو گروه پس از انجام معاینه کامل چشمی، جهت انجام معاینات گوش و حلق و بینی و تمپانومتری به متخصص گوش و حلق و بینی ارجاع شدند. نتایج با آزمون های آماری مربع کای و دقیق فیشر برای فراوانی ها و آزمون t برای میانگین ها، تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: میانگین سنی در گروه CNLDO برابر 22.7±14.3 ماه 5–72) ماه( و در گروه شاهد برابر 23.4±13.7 ماه 9–72) ماه( بود .(P=0.76) CNLDO در 7 مورد 8.75) درصد( دوطرفه، در 23 مورد 28.75) درصد( در سمت چپ و در 50 مورد 62.5 درصد( در سمت راست بود. در مقایسه گروه مورد و شاهد از نظر معاینات بینی، دهان، حلق و گوش خارجی، تفاوت آماری معنی داری وجود نداشت ولی افیوژن گوش میانی در 26.3 درصد افراد گروه مورد و 10 درصد افراد گروه شاهد یافت شد .(P=0.01) نسبت شانس ابتلا به OME در کودکان مبتلا به CNLDO برابر 3.2 )فاصله اطمینان 95 درصد: .(1.32–5.75 تمپانومتری در گروه مورد، 71.3 درصد نوع B، 5 درصد نوع C و 1.3 درصد غیر قابل ثبت بود ولی در گروه شاهد 88.8 درصد نوع A و 11.2 درصد نوع B بود .(P=0.01) نتیجه گیری: میزان بروز افیوژن بدون علامت گوش میانی در مبتلایان به انسداد مادرزادی مجرای اشکی نسبت به گروه شاهد بیشتر است و ممکن است مبتلایان به CNLDO برای تشخیص و درمان به موقع OME، نیاز به غربال گری از این نظر داشته باشند.

۵تغییرات ضخامت قرنیه بعد از برداشتن لنز تماسی نرم
اطلاعات انتشار: بينا، پاييز, دوره  ۱۰ , شماره  ۱ (پي در پي ۳۷)، سال
تعداد صفحات: ۶
هدف: تعیین تغییرات ضخامت قرنیه بعد از برداشتن لنز تماسی نرم و مدت زمان لازم بازگشت کامل ادم قرنیه به وضعیت اولیه در افراد کاندید عمل لیزیک. روش پژوهش: در این مطالعه توصیفی، 50 بیمار (100چشم) کاندید عمل لیزیک که به مدت حداقل 6 ماه از لنز تماسی نرم (SCL) به طور روزانه استفاده نموده بودند، شرکت داشتند. ضخامت مرکزی قرنیه آن ها بلافاصله پس از برداشتن لنز تماسی و سپس به طور روزانه با دستگاه پاکی متری اولتراسوند اندازه گیری شد و این اندازه گیری ها تا رفع کامل ادم و پایدار شدن ضخامت قرنیه، یعنی زمانی که مقادیر ضخامت قرنیه در دو روز متوالی یکسان یا با یک میکرون اختلاف باشند، ادامه یافت. یافته ها: بیماران دارای میانگین سنی 28.5 سال و دامنه سنی 18–40 سال بودند. متوسط ضخامت مرکزی قرنیه بلافاصله پس از برداشتن لنز تماسی، 32 ± 557.4 میکرون و بعد از رفع کامل ادم، 25±521.8 میکرون بود. زمان لازم برای رفع کامل ادم قرنیه از 2 تا 15 روز متفاوت بود؛ به طوری که ضخامت مرکزی قرنیه در 74 درصد موارد در هفته اول، در 24 درصد در هفته دوم و در 2 درصد موارد در هفته سوم به حد ثابتی رسید. ادم شدیدتر و سن بالاتر موجب افزایش زمان رفع ادم می شد(P<0.0001)  ولی ارتباط معنی داری بین جنس و زمان رفع ادم دیده نشد. نتیجه گیری: برای کاهش احتمال بروز عوارض جراحی انکساری آن دسته از داوطلبان لیزیک که قبلا از لنز تماسی نرم استفاده می نمودند، لازم است که حداقل 15 روز قبل از عمل، استفاده از لنز را متوقف نمایند تا قرنیه فرصت کافی برای بازگشت به ضخامت اولیه (واقعی) را داشته باشد.

۶اثر عمل ترابکولکتومی بر پیدایش یا پیش رفت کدورت عدسی
اطلاعات انتشار: بينا، بهار, دوره  ۱۰ , شماره  ۳ (پي در پي ۳۹)، سال
تعداد صفحات: ۸
هدف: تعیین اثر ترابکولکتومی بر ایجاد یا پیش رفت کدورت عدسی در مبتلایان به گلوکوم. روش پژوهش: این کارآزمایی بالینی شاهددار (controlled clinical trial) بر روی 82 چشم از 41 بیمار مبتلا به گلوکوم با مراجعه متوالی (consecutive) و مسن تر از 50 سال انجام شد. بیمارانی وارد مطالعه شدند که یک چشم آن ها نیاز به ترابکولکتومی داشت و چشم دیگر با دارو تحت کنترل بود. چشم های نیازمند ترابکولکتومی، به عنوان گروه درمان (41 چشم) و چشم های مقابل به عنوان شاهد (41 چشم) درنظر گرفته شد. بعد از ترابکولکتومی، پیش رفت کدروت عدسی با 3 معیار شامل کاهش دید و افزایش کدورت عدسی نسبت به قبل از جراحی و نسبت به چشم مقابل، با روش عکس برداری و نمره گذاری LOCS III ارزیابی شد. یافته ها: بیماران شامل 22 مرد (53.7 درصد) و 19 زن (46.3 درصد) بودند که متوسط سنی آن ها 62.5±9.3 سال بود. افزایش یا پیدایش کدورت عدسی در چشم عمل شده نسبت به قبل از ترابکولکتومی، هم براساس عکس برداری (P<0.05) و هم طبق نمره گذاری (P=0.01) LOCS III از نظر آماری معنی دار بود. افزایش یا پیدایش کدروت عدسی نسبت به چشم مقابل براساس نمره گذاری (P<0.005) LOCS III و افت دید (P=0.02) از نظیر آماری معنی دار بود ولی براساس عکس برداری معنی دار نبود (P=0.07). نتیجه گیری: جراحی ترابکولکتومی باعث پیدایش یا افزایش کدورت عدسی براساس LOCS III و معیار افت دید می شود ولی هرنوع کدورت عدسی لزوماً در همه بیماران با کاهش دید همراه نیست.

۷مقایسه دو روش جراحی بلفاروتومی و تارسوتومی در آنتروپیون سیکاتریسی پلک فوقانی
اطلاعات انتشار: بينا، تابستان, دوره  ۱۰ , شماره  ۴ (پي در پي ۴۰)، سال
تعداد صفحات: ۷
هدف: تعیین نتایج درمانی و عوارض بلفاروتومی و تارسوتومی در آنتروپیون سیکاتریسی پلک فوقانی و مقایسه دو روش در مراجعه کنندگان به بیمارستان امام حسین (ع) طی سال های 82 – 1381.روش پژوهش: تحیقی به روش کارآزمایی بالینی تصادفی شده (randomized clinical trail) بر روی مبتلایان به آنتروپیون سیکاتریسی با شدت متوسط در پلک فوقانی انجام شد. بیماران به طور تصادفی در دو گروه بلفاروتومی و تارسوتومی قرار گرفتند و طی یک دوره 6 ماهه، از نظر میزان موفقیت عمل جراحی (عدم تماس لبه پلک و مژه با قرنیه) و عوارض، پی گیری شدند.یافته ها: تحقیق بر روی 60 پلک فوقانی از 37 بیمار (10 مرد و 27 زن) انجام شد که 30 پلک تحت عمل جراحی بلفاروتومی و 30 پلک تحت تارسومتی قرار گرفتند. متوسط سن در گروه بلفاروتومی 7±7\68 سال و در گروه تارسوتومی 14+2\61 سال بود (3\0=P). علت همه موارد آنتروپیون، تراخم بود. میزان موفقیت عمل جراحی در گروه بلفاروتومی 3\93 درصد و در گروه تارسوتومی 7\96 درصد بود (5\0=P). از نظر عوارض فقط عارضه دندانه دار شدن (notching) پلک در گروه بلفاروتومی بیش تر بود (7\16 درصد در مقابل صفر) ولی از نظر سایر عوارض، از جمله میزان عود و عفونت زخم، کم اصلاحی، گرانولیشن پیوژنیک و تریکیازیس، اختلاف معنی داری بین دو گروه وجود نداشت.نتیجه گیری: عمل جراحی بلفاروتومی و تارسوتومی در آنتروپیون سیکاتریسی با شدت متوسط پلک فوقانی، موفقیت زیادی دارند و با توجه به این که تارسوتومی ساده تر است و نیاز به برش پوست ندارد؛ می تواند به عنوان روش ارجح در درمان آنتروپیون سیکاتریسی متوسط پلک فوقانی مطرح باشد.


۹بررسی رابطه آمبلیوپی مقاوم به درمان با پیش آگهی جراحی زودرس در ایزوتروپی اکتسابی
اطلاعات انتشار: بينا، سال
تعداد صفحات: ۴

۱۰به همراه بازسازی بلب بر میزان فشار داخل چشم 5FU تاثیر تزریق 5 فلورواوراسیل
اطلاعات انتشار: بينا، سال
تعداد صفحات: ۱۰

۱۱شیوع کاتاراکت مادرزادی در نوزادان زنده متولدشده زایشگاه های مهدیه و شهید اکبرآبادی (79–1378)
نویسنده(ها):
اطلاعات انتشار: بينا، سال
تعداد صفحات: ۷


۱۳در کودکان A توانایی روش های تشخیصی مختلف در تعیین کمبود ویتامین
نویسنده(ها):
اطلاعات انتشار: بينا، سال
تعداد صفحات: ۶

۱۴فیکوامولسیفیکیشن و کارگذاری لنز داخل چشمی در بیماران مبتلا به آب مروارید همراه با کولوبوم مادرزادی عنبیه
اطلاعات انتشار: بينا، بهار, دوره  ۱۲ , شماره  ۳ (پي در پي ۴۸)، سال
تعداد صفحات: ۶
هدف: تعیین نتایج و عوارض جراحی آب مروارید با روش فیکوامولسیفیکیشن (PE) به همراه کارگذاری لنز داخل چشمی اتاق خلفی (PCIOL) در بیماران مبتلا به آب مروارید و کولوبوم مادرزادی عنبیه.روش پژوهش: این مجموعه موارد مداخله ای بر روی 13 چشم از 9 بیمار مبتلا به کولوبوم مادرزادی عنبیه که به علت وجود آب مروارید قابل ملاحظه، تحت PE+PCIOL قرار گرفتند؛ انجام شد. بیماران توسط یک جراح سگمان قدامی و با برش قرنیه شفاف، تحت عمل PE+PCIOL قرار گرفتند. از IOL هیدروفیلیک تاشونده با کارگذاری در کپسول استفاده شد.یافته ها: بیماران شامل 3 مرد و 6 زن با میانگین سنی 46.5±5.7 سال (57–38 سال) بودند. هیچ عارضه خطیری حین عمل ایجاد نشد. مدت پی گیری حداقل 6 ماه بود (6 تا 18 ماه). قبل از عمل، حدت بینایی اصلاح شده در 6 چشم (46.2 درصد) در حد شمار انگشت و در 7 چشم (53.8 درصد) بین 20.100 تا 20.200 بود. در ماه ششم پس از عمل در 11 چشم (84.6 درصد) دید اصلاح شده بین 20.20 تا 20.40 بود (P<0.001). در دو چشم (15.4 درصد)، دید بعد از عمل در حد شمارش انگشتان بود که به علت کولوبوم در سگمان خلفی بود. دوبینی تک چشمی در دو بیمار گزارش شد. پارگی شبکیه طی مدت پی گیری در هیچ بیماری مشاهده نگردید.نتیجه گیری: عمل PE+PCIOL در بیماران مبتلا به آب مروارید همراه با کولوبوم مادرزادی عنبیه، یک جراحی کم عارضه است و می تواند در صورت عدم درگیری دیسک و ماکولا، باعث بهبود قابل توجه دید شود.

۱۵نتایج بالینی جراحی آب مروارید به روش فیکوامولسیفیکیشن به همراه کارگذاری لنز داخل چشمی در بیماران مبتلا به گلوکوم زاویه بسته مزمن
اطلاعات انتشار: بينا، پاييز, دوره  ۱۳ , شماره  ۱ (پي در پي ۵۰)، سال
تعداد صفحات: ۶
هدف: ارزیابی میزان تاثیر عمل جراحی آب مروارید به روش فیکوامولسیفیکاسیون و قراردادن لنز داخل چشمی اتاق خلفی (PCIOL) بر روی فشار چشم (IOP)، میزان مصرف داروهای ضد گلوکوم و حدت بینایی در بیماران مبتلا به گلوکوم زاویه بسته مزمن (CACG) و آب مروارید هم زمان.روش پژوهش: بیماران واجد شرایط به طور متوالی وارد این مطالعه شدند. همه بیماران تحت عمل جراحی آب مروارید به روش فیکوامولسیفیکیشن و کارگذاری PCIOL به روش یکسان قرار گرفتند. بیماران حداقل به مدت 6 ماه پی گیری شدند. IOP، تعداد داروهای مصرفی ضد گلوکوم و حدت بینایی قبل و پس از عمل اندازه گیری شدند.یافته ها: مطالعه بر روی 23 بیمار شامل 14 مرد و 9 زن با میانگین سنی  سال (80–55 سال) انجام شد. میانگین تعداد داروهای مصرفی قبل از عمل 1.87±0.81 بود که 6 ماه پس از عمل به  کاهش یافت (P=0.001). قبل از عمل همه بیماران از داروهای ضدگلوکوم استفاد می کردند ولی در آخرین پی گیری، 11 بیمار (47.8 درصد) نیازی به داروی ضدگلوکوم نداشتند. متوسط IOP قبل و 6 ماه پس از عمل 16.78±3.64 و 14.08±2.29 میلی متر جیوه بود (P=0.008). IOP همه بیماران در آخرین پی گیری، با یا بدون مصرف دارو، کم تر از 22 mmHg بود. میانگین حدت بینایی بیماران قبل از عمل 1.01±0.32 لوگمار بود که پس از عمل به 0.37±0.43 لوگمار افزایش یافت (P=0.001).نتیجه گیری: انجام عمل جراحی آب مروارید به روش فیکوامولسیفیکیشن و کارگذاری PCIOL به تنهایی در مبتلایان به CACG و آب مروارید هم زمان، می تواند موجب کنترل بهتر IOP و کاهش میزان داروهای ضدگلوکومی مصرفی شود.

۱۶مقایسه کدورت کپسول خلفی عدسی پس از کارگذاری لنز داخل چشمی آکریلیک آب دوست و PMMA
اطلاعات انتشار: بينا، شهریور, دوره  ۱۰ , شماره  ۵ (پی در پی ۴۱)، سال
تعداد صفحات: ۹
هدف: تعیین میزان کدورت کپسول خلفی (PCO) متعاقب کارگذاری لنزهای داخل چشمی یک قطعه ای از نوع آکریلیک آب دوست با لبه اپتیکی قایمه و PMMA با لبه اپتیکی گرد و مقایسه آن بین دو لنز.روش پژوهش: این مطالعه به روش کارآزمایی بالینی تصادفی شده بر روی 74 چشم از 74 بیمار مبتلا به آب مروارید سنی در بیماران بالای 50 سالی که مشکل چشمی دیگری نداشتند، انجام شد. برای بیماران به طور تصادفی لنزهای اکریلیک آب دوست یا PMMA کارگذاشته شد. جراحی ها به روش فیکوامولسیفیکیشن استاندارد و توسط یک جراح (ح.م.ر) انجام شدند. همه بیماران حداقل 9 ماه پیگیری شدند. اندازه گیری PCO براساس ارزیابی رتروایلومینیشن در معاینه با اسلیت لمپ و بهترین دید اصلاح شده (BCVA) صورت گرفت. قطر کپسولورکسیس، التهاب چشم طی 2 هفته بعد از عمل و میزان PCO و BCVA در 6 ماه و 9 ماه بعد از عمل، اندازه گیری بین دو لنز مقایسه شدند. از آزمون های آماریMann–Whitney  وt–test  برای تحلیل آماری استفاده شد. یافته ها: از 74 بیماری که وارد مطالعه شدند، 56 بیمار شامل 28 نفر درهر گروه ، دارای پیگیری و ارزیابی کامل بودند. متوسط سن بیماران67.6±7.7  سال بود. PCO بارز از نظر بینایی (درجه 3 یا 4) در 6 ماه بعد از عمل، در 2 بیمار از گروه آکریلیک (7.1 درصد) و 8 بیمار از گروه PMMA (28.6 درصد) (P=0.001) و در 9 ماه بعد از عمل، در 4 بیمار از گروه آکریلیک (14.3 درصد) و 11 بیمار از گروه PMMA (39.3 درصد) (P=0.04) وجود داشت. کپسولوتومی با لیزر یاگ در یک چشم از گروه آکریلیک (3.6 درصد) و 3 چشم از گروه PMMA (10.7 درصد) انجام شد (P=0.61). هیچ ارتباط معنی داری بین سن یا قطر کپسولورکسیس با PCO، در گروه ها و در مجموع وجود نداشت.نتیجه گیری: لنزهای آکریلیک آب دوست با لبه اپتیکی قایمه نسبت به لنزهای PMMA با لبه اپتیکی گرد، PCO کم تری ایجاد می کنند که می تواند مربوط به جنس و یا طراحی آنها باشد.

۱۷معرفی یک مورد متاستاز سرطان پستان به سیستم اووه
اطلاعات انتشار: فيض، زمستان, دوره  ۴ , شماره  ۴ (پی در پی ۱۶)، سال
تعداد صفحات: ۵
سابقه و هدف: متاستاز کارسینوم پستان به چشم دیررس می باشد و به ندرت دیده می شود. هدف این گزارش معرفی یک مورد متاستاز سرطان پستان، به سیستم اووه ارجاع شده از مراکز پزشکی، درمانی شهدا در سال 1379 می باشد.معرفی مورد: خانم 45 ساله ای به علت تاری دید چشم راست مراجعه کرده است و یک توده کوروییدال همراه دکولمان سروزی سریع بر روی آن با گرفتاری سیستم اووه قدامی و گلوکوم نئوواسکولار در چشم راست او مشاهده می گردد که دال بر متاستاز از سرطان پستان به سیستم اووه قدامی و خلفی می باشد.نتیجه گیری: گرچه متاستازهای چشمی سرطان پستان دیررس هستند ولی همیشه باید در ضمن پی گیری این بیماران، با معاینه کامل چشمی و در صورت کدورت مدیا با سونوگرافی به دنبال ضایعات متاستاتیک گشت، زیرا با تشخیص زودرس و درمان مناسب، دید قابل برگشت می باشد.

۱۸معرفی یک مورد متاستاز سرطان پستان به سیستم اوره
نویسنده(ها):
اطلاعات انتشار: فيض - دانشگاه علوم پزشكي كاشان، سال
تعداد صفحات: ۵

۱۹بررسی رابطه گروههای خونی با بروز کاتاراکت SENILE
نویسنده(ها):
اطلاعات انتشار: چشم پزشكي سينا، سال
تعداد صفحات: ۹

۲۰بررسی ارتباط بین عوامل اجتماعی اقتصادی و شیوع نابینایی و کم بینایی در شهرستان ورامین در سال 1388
اطلاعات انتشار: بينا، زمستان, دوره  ۱۸ , شماره  ۲ (پي در پي ۷۱)، سال
تعداد صفحات: ۸
هدف: تعیین ارتباط بین عوامل اجتماعی اقتصادی و سطوح مختلف اختلال بینایی در شهرستان ورامین.روش پژوهش: این مطالعه به صورت مبتنی بر جامعه روی 2737 نفر جمعیت با سن بالای 50 سال ساکن شهرستان ورامین و مناطق تابعه آن صورت گرفت. نمونه گیری به روش خوشه ای و طبقه بندی به صورت تصادفی انجام شد. پرسشنامه ها استاندارد شده و پرسشگران پس از آموزش در غالب تیم پرسشگری، به منازل افراد مراجعه می نمودند. افراد در محل، مورد معاینات چشمی قرار گرفته و در صورت وجود مشکل برای معاینات تخصصی ارجاع می شدند. هم زمان برای تمام افراد، پرسشگری وضعیت اقتصادی اجتماعی نیز انجام می شد. نظارت بر اجرا به صورت مستمر صورت می گرفت. تحلیل آماری با کمک نرم افزارهای STATA ویرایش 11 و SPSS ویرایش 17 انجام شد و سطوح مختلف اقتصادی اجتماعی با آزمون های کای مربع، تحلیل واریانس، آزمون های غیر پارامتریک و شاخص تمرکز (Concentration index) مورد مقایسه قرار گرفتند.یافته ها: این مطالعه با درصد پاسخگویی 91 درصد، سطوح مختلف اقتصادی اجتماعی را مورد بررسی قرار داد. در بررسی اولیه، افراد با سطح اقتصادی اجتماعی پایین به صورت معنی داری از میزان تحصیلات کم تر، نسبت بیکاری بالاتر و تاهل کم تری برخوردار بودند. در ارزیابی ارتباط وضعیت اقتصادی اجتماعی با اختلالات بینایی، نابینایی یک طرفه و کم بینایی یک طرفه و دوطرفه با سطح اقتصادی اجتماعی پایین مرتبط بودند (P<0.001 هر سه مورد) اما ارتباط بین سطح اقتصادی اجتماعی و نابینایی دوطرفه مشاهده نشد .(P=0.13) نقص بینایی با شاخص تمرکز معادل 0.24 (حدود اطمینان 95 درصد: 0.16– تا 0.32–) به صورت معنی داری نشان دهنده بیش تر بودن مشکل بینایی در سطوح پایین اقتصادی اجتماعی می باشد و این در حالی است که نابینایی دوطرفه با شاخص تمرکز معادل 0.15– (حدود اطمینان 95 درصد: 0.06+ تا 0.37–) ارتباط معنی داری را با این عامل نشان نداد.نتیجه گیری: وضعیت اقتصادی اجتماعی با نابینایی یک طرفه و کم بینایی یک و دوطرفه ارتباط دارد و با توجه به سطح تحصیلات، شغل و تاهل این افراد عوامل متعددی در بررسی علت این امر مطرح می شوند که از آن جمله می توان عدم تمکن مالی، عدم حمایت اجتماعی مناسب، عدم آگاهی یا بی توجهی به وضعیت سلامت و یا عدم دسترسی به خدمات مناسب را نام برد.

۲۱بررسی علل قابل اجتناب نابینایی و کم بینایی در شهرستان ورامین
اطلاعات انتشار: بينا، بهار, دوره  ۱۶ , شماره  ۳ (پي در پي ۶۴)، سال
تعداد صفحات: ۱۲
هدف: مطالعه حاضر به منظور بررسی شیوع کم بینایی و نابینایی و نیز علل قابل اجتناب آن با استفاده از روش پیشنهادی سازمان جهانی بهداشت در سال 1388 در شهرستان ورامین انجام شد.روش پژوهش: این مطالعه مقطعی بر مبنای جمعیت (population based) بر روی 3000 فرد بالای 50 سال از 60 خوشه 50 نفره انجام شد. روش نمونه گیری، خوشه تصادفی سیستماتیک و بر اساس تراکم جمعیت در نقاط مختلف بود. ابتدا در محل زندگی افراد دید هر چشم (VA) به طور جداگانه با استفاده از کارت اسنلن در فاصله 3 و 6 متری با و بدون اصلاح و در نور معمولی و کافی اتاق توسط اپتومتریست اندازه گیری شد. در صورتی که دید هر کدام از چشم ها از 6.18 کم تر بود، بیمار به چشم پزشک ارجاع و علت کم بینایی مشخص گردید. نقایص بینایی بر اساس تعاریف سازمان جهانی بهداشت شامل کم بینایی (6.60£VA<۶.۱۸)، کم بینایی شدید ( (۳.۶۰£VA<۶.۶۰و نابینایی (VA<۳.۶۰) و بر مبنای دید اصلاح شده در چشم بهتر تقسیم بندی شد. محاسبه حجم نمونه، انتخاب خوشه ها، ورود اطلاعات و تحلیل نتایج توسط نرم افزار اختصاصی RAAB انجام گردید. شیوع استاندارد شده نابینایی و کم بینایی بر حسب سن و جنس ساکنین منطقه همراه با حدود اطمینان 95 (CI) درصد گزارش شد.یافته ها: از 3000 فرد واجد شرایط ورود به مطالعه، 2819 نفر (94 درصد پاسخگویی) شامل 1289 مرد (.45.1 درصد) و 1530 زن (54.9 درصد) در مطالعه شرکت نمودند. شیوع نابینایی، کم بینایی شدید و کم بینایی به ترتیب (0.91–1.75)1.33 ، (0.81–1.97)1.39 و (5.96–7.86) 6.91 درصد محاسبه گردید. شایع ترین علل نابینایی و کم بینایی شدید آب مروارید و شایع ترین علت کم بینایی عیوب انکساری بودند. در حدود 10 درصد جمعیت تحت مطالعه به صورت دو طرفه از نقایص بینایی رنج می بردند و 16 درصد چشم ها دید کمتر از 6.18 داشتند. به طور کلی بیش از 75 درصد علل نابینایی و کم بینایی، قابل پیش گیری و یا درمان بودند.نتیجه گیری: با آن که شیوع نابینایی و کم بینایی در ایران از کشورهای در حال توسعه کم تر است اما نسبت به کشورهای پیشرفته هم چنان فاصله قابل توجهی وجود دارد. بیش از سه چهارم موارد نابینایی قابل اجتناب می باشد که این امر به اهمیت ادغام برنامه سلامت بینایی در شبکه بهداشتی درمانی کشور تاکید می نماید.

۲۲مقایسه اعمال جراحی رسسیون و مایکتومی در اصلاح پرکاری عضلات مایل تحتانی
اطلاعات انتشار: بينا، بهار, دوره  ۱۶ , شماره  ۳ (پي در پي ۶۴)، سال
تعداد صفحات: ۹
هدف: تعیین اثر اعمال جراحی رسسیون (R) و میوکتومی (M) در اصلاح پرکاری عضله مایل تحتانی (IOOA: inferior oblique overaction).روش پژوهش: این تحقیق بر روی 50 بیمار (82 چشم) کاندید جراحی اصلاح IOOA انجام شد. قبل از جراحی معاینات کامل چشم پزشکی صورت پذیرفت و بیماران به صورت تصادفی به دو گروه M و R تقسیم شدند. در گروه M، 5 میلی متر از عضله IO در ناحیه تمپورال تحتانی قطع و در گروه R در همین ناحیه، عضله IO بعد از قطع از محل اتصال خود به 2 میلی متر کناری و 3.5 الی 4 میلی متر پشت محل اتصال عضله راست تحتانی (IR) در طرف تمپورال دوخته شد. پس از حداقل 3 ماه پی گیری، معاینات چشم تکرار گردید. پرکاری عضله IO کمتر از معادل +1 به عنوان موفقیت جراحی در نظر گرفته شد.یافته ها: در این مطالعه 25 مرد (50 درصد) و 25 زن (50 درصد) با میانگین سن 5.9±12.3 (دامنه 32–3) سال مورد بررسی قرار گرفتند. در 18 نفر یک چشم و در 32 نفر هر دو چشم وارد مطالعه شدند. در هر دو روش M و R، به طور متوسط +2.6و 1.92+ از پرکاری IO کاسته شد (در هر دو روش P<0.001). اختلاف میانگین اصلاح دو روش با استفاده از آزمون آماری من ویتنی معنی دار نبود (P=0.097)، اما در آزمون رگرسیون لوجستیک این اختلاف معنی دار گردید (p=0.016). IOOA اولیه بدون کم کاری عضله مایل فوقانی در 28 چشم (66.6 درصد) از گروه M و 32 چشم (80 درصد) از گروه R دیده شد. IOOA ثانویه همراه با کم کاری عضله مایل فوقانی در 14 چشم (33.4 درصد) از گروه M و 8 چشم (20 درصد) از گروه R وجود داشت. در مقادیر بالاتر پرکاری، اثر تضعیف عضله در هر دو روش بارزتر بود (P<0.001). پس از جراحی، وضعیت عضله IO در 12 چشم (28.6 درصد) گروه M و 22 چشم (65 درصد) گروه R پرکار، در 21 چشم (50 درصد) گروه M و 12 چشم (30 درصد) از گروه R طبیعی و در 9 چشم (21 درصد) گروه M و 4 چشم (15 درصد) گروه R کم کار بود که اختلافی بین دو روش وجود نداشت (P=0.051). هر دو روش در تضعیف عضله مایل فوقانی و الگوی(V–pattern) V اثر یکسانی داشتند. عوارض محدود و شامل موارد جدید هیپرتروپی (2 درصد)، dissociated vertical deviation یاDVD (8درصد) و غیرقرینگی پرکاری عضله IO 2) درصد) بودند.نتیجه گیری: هر دو جراحی مایکتومی و رسسیون در تضعیف عضله IO موثر و ایمن هستند و عملکرد طبیعی عضله IO بعد از جراحی M بیش تر حاصل می گردد البته شیوع عارضه IOUA نیز در این روش بالاتر است. با افزایش پرکاری عضله، هر دو روش موثرتر می باشند.

۲۳بررسی مقایسه ای نتایج )LateralRectus)LR(Resection( و )Media Rectus )MR( ReRecession( در ایزوترپی باقیمانده
نویسنده(ها):
اطلاعات انتشار: چشم پزشكي ايران، سال
تعداد صفحات: ۹

۲۴بررسی شاخص های عمل جراحی آب مروارید در شهرستان ورامین
اطلاعات انتشار: بينا، بهار, دوره  ۱۸ , شماره  ۳ (پي در پي ۷۲)، سال
تعداد صفحات: ۱۱
هدف: تعیین شاخص های مربوط به جراحی آب مروارید شامل میزان پوشش، موانع و پیامدها.روش پژوهش: این مطالعه مقطعی بر مبنای جمعیت، در سال 1388 بر روی افراد بالای 50 سال با روش نمونه گیری تصادفی سیستماتیک برحسب تراکم جمعیت در مناطق مختلف شهری و روستایی شهرستان ورامین صورت گرفت. پوشش جراحی آب مروارید عبارت بود از نسبت چشم های نابینا یا کم بینای ناشی از آب مروارید که مورد جراحی قرار گرفته بودند که از تقسیم تعداد چشم های آفاکیک یا سودوفاکیک بر مجموع کل موارد نابینایی یا کم بینایی به علت آب مروارید و تعداد چشم های آفاکیک یا سودوفاکیک محاسبه گردید. موانع جراحی آب مروارید در افرادی بررسی شد که به علت آب مروارید درمان نشده، مبتلا به نابینایی و نقایص بینایی شدید بودند و حدت بینایی اصلاح شده کم تر از 6.60داشتند. پیامد ضعیف پس از جراحی آب مروارید به صورت حدت بینایی کم تر از 6.60 بر مبنای بهترین دید اصلاح شده تعریف گردید.یافته ها: از میان 3000 فرد واجد شرایط 2819 نفر (94 درصد) در مطالعه شرکت نمودند. از 5836 چشم که مورد معاینه قرار گرفتند، در 526 چشم (9.0 درصد) سابقه جراحی آب مروارید وجود داشت که 5.8 درصد سابقه جراحی در یک چشم و 3.2 درصد سابقه جراحی در دو چشم را داشتند. لنز داخل چشمی (IOL) در 92.8 درصد موارد استفاده شده بود. در افرادی که عمل جراحی آن ها با استفاده از لنز داخل چشمی (IOL) انجام شده بود پیامد جراحی بهتر از افرادی بود که در آن ها از IOL استفاده نشده بود (82 درصد در مقابل 31.6 درصد، (P<0.001). پوشش جراحی آب مروارید 66.4 درصد و پیامد ضعیف 13.2 درصد محاسبه گردید. بیش ترین مانع برای عمل جراحی آب مروارید در میان مبتلایان به این بیماری، ناآگاهی از نحوه درمان ( 44.3درصد) بود.نتیجه گیری: اگرچه در این مطالعه میزان پوشش و پیامد جراحی آب مروارید از حد قابل قبولی برخوردار بود ولی هم چنان ناآگاهی از درمان مهم ترین مانع بهره مندی از جراحی آب مروارید محسوب گردید. برای تحقق اهداف برنامه پیش گیری از نابینایی (Vision 2020)، برنامه ریزی دقیق تر نظام بهداشتی جهت حذف علل قابل اجتناب بینایی ازجمله آب مروارید ضروری به نظر می رسد.

۲۵الگوی درمانی آمبلیوپی چشم پزشکان و اپتومتریست ها در بیست و دومین کنگره سراسری چشم پزشکی 1391
اطلاعات انتشار: بينا، زمستان, دوره  ۱۹ , شماره  ۲ (پي در پي ۷۵)، سال
تعداد صفحات: ۸
نمایش نتایج ۱ تا ۲۵ از میان ۳۰ نتیجه