توجه: محتویات این صفحه به صورت خودکار پردازش شده و مقاله‌های نویسندگانی با تشابه اسمی، همگی در بخش یکسان نمایش داده می‌شوند.
۱القای التهاب عصبی با فعال سازی سلول های میکروگلیا و تاثیر آن بر بقای نورون های دوپامین ساز
اطلاعات انتشار: مجله سلول و بافت، ششم،شماره۴، زمستان ، سال
تعداد صفحات: ۱۰
هدف: هدف از این مطالعه جداسازی سلول های میکروگلیا از مغز نوزاد موش صحرائی، فعال کردن آن­ها با لیپوپلی­ساکارید (LPS) و بررسی اثر فاکتورهای التهابی تولیدی توسط سلول های مزبور، روی سلول های نورونی دوپامین­ساز می­باشد.مواد و روش­ها: سلول های مخلوط گلیال از مغز نوزادان موش صحرایی 1 تا 3 روزه، تهیه و سپس سلول های میکروگلیا از آن ها جدا شدند. پس از تیمار میکروگلیا با LPS محیط مشروط آن ها جمع­آوری شد. سلول های نورونی دوپامین­ساز رده SH–SY5Yدر پلیت­های 96 خانه­ای کشت داده شدند تا با محیط مشروط مزبور تیمار گردند. میزان بقا و مرگ نورون ها با تست­های ­MTT و آپوپتوزیس ارزیابی شد و داده ها آنالیز آماری شدند.نتایج: سلول های مخلوط گلیال پس از گذشت 10 الی 13 روز شامل مخلوطی از سه نوع سلول آستروگلیا، الیگودندروسیت و میکروگلیا بودند. میکروگلیاها به صورت شناور و نیمه چسبیده در سطح قرار داشتند. این سلول ها 24 ساعت پس از جداسازی و انتقال به ظرف جدید، فرمی دوکی و منشعب به خود گرفتند. در این زمان سلول های مزبور با LPS تیمار شدند تا فعال شوند. فعال­سازی آن­ها با این ماده، از طریق تغییر مورفولوژیک سلول ها از فرم دوکی به آمیبی، مشاهده افزایش تولید NO با کمک تست گریس و القای بیان ژن­های التهابی (TNF–α ، iNOS) به اثبات رسید. همچنین تیمار سلول های نورونی دوپامین­ساز SH–SY5Yبا محیط مشروط میکروگلیای فعال شده، منجر به آپوپتوزیس و نکروزیس شد.نتیجه­گیری: فعال سازی میکروگلیا با LPS منجر به بیان و ترشح فاکتورهای التهابی می­شود. میزان زیاد فاکتورهای مزبور با ایجاد التهاب عصبی، منجر به مرگ آپوپتوتیک و نکروتیک سلول های دوپامین­ساز می­شود.
نمایش نتایج ۱ تا ۱ از میان ۱ نتیجه