توجه: محتویات این صفحه به صورت خودکار پردازش شده و مقاله‌های نویسندگانی با تشابه اسمی، همگی در بخش یکسان نمایش داده می‌شوند.
۱The Audio–lingual Method
نویسنده(ها):
اطلاعات انتشار: زمستان- شماره ۷۳، سال
تعداد صفحات: ۶
روش«گفتاری–شنیداری»تأثیر و نفوذ زیادی روی تدریس زبان بین سال‌های 1950 تا 1970 داشت.این روش برای اولین بار در دوران جنگ جهانی دوم در ایالات متحده گسترش یافت و براساس زبان‌شناسی ساختارگرایی و روان‌شناسی رفتارگرایی استوار بود. زبان‌شناسان توصیفی با اتکا به هدف‌های رفتارگرایانه در مورد الگوهای یادگیری،بر این باور بودند که یادگیری زبان عمدتا فرایند تشکیل عادت‌های مناسب زبانی است.در این روش،یادگیری نه به عنوان یک فرایند ذهنی،بلکه به عنوان یک شیوهء مکانیکی در نظر گرفته می‌شد. از ویژگی‌های بارز روش گفتاری–شنیداری،تمرینات فراوان شفاهی است.در این روش،گفتار و تمرین اهمیت زیادی دارند و دستور زبان و ترجمه کم‌اهمیت تلقی می‌شوند.دستور زبان نیز از طریق تمرینات الگویی و به صورت استنتاجی یاد گرفته می‌شود. هدف اصلی این روش رساندن دانش‌آموزان به آن مرحله از دانش زبانی است که بتوانند،زبان خارجی را به‌طور اتوماتیک و ناخودآگاه، همانند اهل زبان به کار ببرند. روش گفتاری–شنیداری در آن سال‌ها در کشور آمریکا به دلیل تماس زیاد با زبان خارجی و تمرینات مداوم و دائمی بسیار بود.این‌ روش هنوز هم در بسیاری از برنامه‌های آموزشی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

۲Communicative Language teching
نویسنده(ها):
اطلاعات انتشار: زمستان- شماره ۷۷، سال
تعداد صفحات: ۵
در سال 1960 روش تدریس ارتباطی به عنوان جایگزینی برای روش‌های‌ ساختار گرایانه‌ی قبلی معرفی شد.این تحول تا حدودی ناشی‌ از انتقاد چامسکی از تئوری‌های ساختارگرایی زبان بود.روش تدریس ارتباطی ترکیب ساده‌ای از روش‌های تدریس گرامری و کاربرد زبان‌ است. همان‌گونه که لیتل وود(1981)اظهار می‌دارد:یکی از ویژگی‌های بارز روش تدریسی ارتباطی،اهمیتی است که این روش به کاربرد زبان به همراه جنبه‌های ساختاری آن می‌دهد.ویژگی مهم دیگر این روش،دانش‌آموز محوری و تجربه‌مداری بودن آن است.این روش از ابتدا بر مهارت ارتباط در زبان تأکید دارد.به علاوه،فعالیت‌های کلاسی فرصت‌های مناسبی برای زبان‌آموزان فراهم می‌آورد تا از زبان‌ خارجی برای برقراری ارتباط و تعامل استفاده کنند.البته در این روش معنی بیش از نقش و فرم مورد تأکید است.روش ارتباطی همواره‌ می‌تواند با علاقه‌ها و نیازهای زبان‌آموزان تنظیم شود.
نمایش نتایج ۱ تا ۲ از میان ۲ نتیجه